Zaterdag… een appje. Sue. Er loopt al een week een hond rond in het dorp die vermoedelijk gedumpt is. Fotootje erbij. Het is een brindle met witte Podenco mix die er op zich niet slecht uit ziet. Hij heeft uitgevogeld waar de kok van de bar woont (door ’s avonds met hem mee te lopen), staat ’s morgens voor de deur en volgt hem richting terras. Daar staat water en geven mensen hem eten. Het is een sociale vent (de hond, David van de bar ook overigens).
Ik stuur even een app richting de rescue met de mededeling dat we hem gaan vangen en of er plaats is. Dinsdag is er ruimte, dus spreken we af om hem zondag te vangen, dan kan hij 2 nachtjes bij Sue (en haar hondjes/kat) logeren. Wij naar het terras, je moet het nuttige tenslotte met het aangename verenigen. Een half uurtje later komt onze vriend aan gekuierd, op zoek naar eten. Ik ben van huis gegaan met een zak met halsbanden in verschillende maten, harnassen, een lange riem en een snuitje voor ‘je kunt niet weten’. Sue is bewapend met knakworstjes.
Het terras zit inmiddels aardig vol en als mensen in de gaten krijgen wat we aan het doen zijn, waagt (bijna) iedereen (gezond van lijf en leden en onder de 80) een poging. Onze amigo is evenwel niet loco en weet wat pogingen zorgvuldig te ontlopen. Uiteindelijk heeft een meneer ‘m te grazen, onder luid applaus van het terras. Meneer in kwestie is heel blij met zichzelf. Ik neem onze vriend over en loop naar het huis. Niet iedereen is uitgerust met een setje goed functionerende knieën dus Sue volgt in de auto. Hij heeft af en toe wel wat aanmoediging nodig maar samen met zijn twee aanstaande huisgenootjes die meelopen komen we er toch uit.
We gaan met z’n vieren op het stoepje zitten tot Sue er is met de sleutel. Over naar binnen gaan moest hij even nadenken, inzet van een stuk knakworst bood uitkomst. Behalve een enorm beledigde kat die meteen naar buiten gaat om verslag te doen aan de buitenkatten van het onrecht dat haar zojuist is aangedaan, gaat het allemaal goed met de rest van de kudde. Onze loge is zo opgewonden en blij dat hij van pure opwinding alles bespringt. De emotie moet ergens naar toe zullen we maar zeggen. Ik zeg tegen Sue ‘he’s like a Billy goat’, een bok, wat uitmondde in Billy Bob (niet gerelateerd aan Thornton). We hebben ook nog even Hugh Hefner overwogen maar dat wordt wat ingewikkeld voor de Spaanse vrijwilligers. (Billy Bob overigens ook want er staat nu Bill op z’n tag).
Billy Bob is volledig uitgeput en stort na weer wat gegeten te hebben in een diepe slaap en blijft de volgende dag min of meer in die modus. Dinsdag naar de dierenarts voor chip controle en gezondheidscheck. In de auto, kop uit het raam, hij vindt het prachtig. Hij was nog niet aan de beurt, asiel was nog niet klaar met de herindeling, dus moeten we onze Billy Bob achterlaten bij de dierenarts. Hij begreep er geen snars van en keek bijzonder beteuterd, wat zijn twee tijdelijke moeders ook geen goed deed.
We zijn, ondanks budgettaire restricties, toch maar even gaan lunchen om de zinnen te verzetten. Als je al je vrienden en kennissen al een hond hebt toegestopt, en zelf ook geen vacature hebt blijft er weinig anders over. Je moet hier wel eelt op je ziel kweken en dat gaat soms beter dan anders. Het hondje kreeg vervolgens nog een staartje; wat bleek. Billy Bob had geen chip. Wel gehad maar die was eruit gesneden. Wij hadden wel een wondje in z’n nek gezien, maar dat zag er goed uit en daar dus geen verdere gedachten bij gehad. Ook wist de dierenarts wie hij was, hoe oud (10) waar hij woont en z’n naam ’Tayson’. Tayson woonde dus in Rute, liep regelmatig daar de school binnen (want gek op kinderen, iets wat hij in mijn dorp overigens ook deed). School belde dan naar de politie en de politie bracht hem dan weer naar huis. Klaarblijkelijk hadden zijn eigenaren, een zigeuner familie, het asiel benaderd omdat ze hem niet meer wilden i.v.m. allergie van de baby…
Ze hadden te horen gekregen dat er nu geen plaats was en dat ze even moesten wachten. Tegen de politie hadden ze gezegd dat ze hem naar een asiel in Granada zouden brengen. Niet dus, chip eruit en gedumpt in mijn dorp op een uurtje van Rute en beslist niet op de weg naar Granada, om, hoe is het mogelijk, een week later weer met ons mee terug te rijden naar Rute. Onze Bill woont inmiddels bij Gpar en begint te settelen in z’n nieuwe leven. Hij is een sociale lieverd.
Tot volgende weer, groet Renee - vrijwilligster bij GPAR in Rute