Er zullen veel hondjes ter adoptie langskomen op de site als "Asiel Tenerife (Sabine)". Het gaat dan eigenlijk niet letterlijk om een "asiel" maar om verschillende asielen, privé opvangen en podencos die we weghalen van nare plekken zoals de jagers. En Sabine...dat ben ik. De contactpersoon voor de adopties van Tenerife. Er werd me gevraagd om een beetje uitleg te geven over onze samenwerking en mijzelf, hoe en waarom, dus hierbij mijn verhaal!
Op dit moment "werk" ik hier samen met vooral het team van Noahs Arche en van 4A Arico. Hun hondjes zullen jullie dus zien onder de naam van Tenerife (Sabine). Maar ook de hondjes van El Juaclo, een kleinschalig asiel op het eilandje El Hierro, vallen onder deze naam. Ik bezoek hen ook om hun podencos op de website ter adoptie te krijgen. Toen ik voor de eerste keer daar kwam waren er verschillende podencos die daar al ruim 6 jaar onzichtbaar waren. Een klein asiel zonder hulp, moeilijke connecties, een klein eilandje... het zat ze zeker niet mee en de nood was hoog. De adopties van El Hierro zijn altijd een heel (extra) geregel want van daar uit zijn bijvoorbeeld geen vluchten naar Nederland. Hun hondjes overnachten dan hier bij mij om vroeg de volgende ochtend weer vanuit Tenerife door te reizen. Een heel geregel en een hele wereld reis maar ook een prachtig team dat dit mogelijk maakt en grenzen letterlijk verzet 🙂. De podencos die toen die tijd daar al zo lang verbleven...zijn inmiddels geadopteerd dankzij onze samenwerking met Podencoworld en hun nieuwe podencos staan netjes op de website, zichtbaar voor die lieve familie die hen hopelijk snel hun welverdiende kans geven.
Hiernaast hebben we ook bijna altijd wel een spoedgeval online staan onder de naam Tenerife (Sabine). Hondjes van andere asielen zoals Tierra Blanca, het grootste staatsasiel hier op Tenerife en soms ook van K9, Adepac, Brigada Animalista of speciale privé gevallen en van jagers die mij direct contacteren als een hond niet langer "nuttig" of welkom is. Kortom, je verveeld je niet en... het is helaas nooit genoeg. Maar alle beetjes helpen en zo komen we toch een heel eind met heel veel levens die inmiddels verbeterd zijn.
In 2014 schreef ik een mail naar Podencoworld met een noodkreet. Ik zag dat deze stichting niet alleen op een mooie maar ook vooral op een verantwoordelijke manier, adopties zocht en vond voor "The Great Forgotten", de podencos! Tot die tijd werkten ze samen met verschillende asielen op het vasteland van Spanje en Portugal maar er bestond nog niks vanaf de eilanden. Het was dan ook echt een ding om deze samenwerking te creëren. Zo zijn vluchten veel duurder, er is geen transport via de weg, de boot duurt te lang...en de lege benches terug krijgen op het eiland bleek ook veel duurder en moeilijker te zijn dan verwacht.
Maar het team werd een team en mijn weekenden met honderden foto’s, filmpjes en nieuwe beschrijvingen van de podencos die ik ontmoette in de asielen zorgden al snel voor de 
nodige zichtbaarheid en nieuwe kansen. Na inmiddels jaren van samenwerking, honderden prachtige gouden mandjes en heel veel nieuwe kennissen en goede vrienden... kan ik mijn leven niet meer indenken zonder deze "hobby" die dagelijks op de één of andere manier deel van mijn leven uitmaakt.
Maar terug naar hoe het begon...In 1997 verhuisden mijn ouders vanuit Nederland naar Tenerife. Hier groeide ik op. Mijn ouders hebben een pannenkoeken huis en zelf heb ik een toeristen bureau waar ik allerlei uitstapjes, trips en tickets verkoop. Omringt door blije mensen die op vakantie zijn, op een prachtig eiland waar haast elke dag de zon schijnt! Echter is er ook een hele andere kant die niet vaak wordt gezien en maar al te goed in de doofpot wordt gestopt: de jagers en hun arme podencos.
Al vanaf jongs af aan zag ik hoe deze mensen met hun honden omgingen. We woonden in een rustig gebied, in de bergen. En daar kwamen de jagers om 6 uur al aanrijden met hun karretje achter de jeep, volgepropt met broodmagere en angstige honden. Prachtige honden met een blik die boekdelen kon spreken, enorme oren die meestal niet luisterden, en een enthousiaste staart die meteen tussen de benen ging wanneer het "baasje" aan kwam lopen.
Toen ik in het asiel mee ging lopen op de vrijwilligersdagen ontdekte ik ook hoe deze arme honden werden "gehouden" in grotten, met amper eten en geen enige liefde, zorg of aandacht. Hoe ze in het asiel binnenkwamen zei genoeg, gebroken, ondervoed, die blikken vol met angst... maar toch nog dat willen vertrouwen, vergeven, en die levenslust. Bewonderingswaardig! In het asiel zag ik echt onwerkelijke metamorfoses, hoopjes angst en ongeluk die je na enige tijd vol vertrouwen en enthousiasme kwamen begroeten. Hoe mooi was dat!
Maar toch moest er iets beter zijn dan dit... een volgende stap, een eigen thuis, een zachte mand, al die verwennerij en luxe die we onze hondjes in een thuis als normaal zien bieden. Helaas werden podencos hier nog niet als familie gezien, niet eens als een hond die in een thuis zou kunnen passen. Inmiddels is dit gelukkig enorm veranderd, ook hier op het eiland! Deze "volgende stap" of uitgang voor de podencos werd voor mij nog noodzakelijker toen Nina in mijn leven kwam. Nina, een prachtige gitzwarte podenco dame die achter mijn huis werd verlaten. Maandenlang voerde ik haar dagelijks en probeerde ik haar vertrouwen te winnen. Ze begroette me elke dag weer dol enthousiast. Steeds met een beetje minder angst, ze speelde met mijn eigen hond en at het voer dat ik haar bracht met eetlust voor 10. Toch liet ze zich niet vangen, maandenlang. Ik had toen ook geen ervaring met het "redden" of vangen van honden en er was geen enorme haast omdat het een veilige zone was zonder verkeer. Ze was happy en we genoten van elkaar! Tot ze haar pootje bezeerde op een dag en we haar konden aanlijnen. Iedereen was zo blij toen we haar dan eindelijk in het asiel "veilig" achterlieten!
Maar dit was geen happy-ending... toen ik haar de volgende dag opzocht en een zielig hoopje ellende zag in de hoek van haar patio, achter de tralies, onder de indruk van de drukte, het lawaai, de spanning in de groep... mijn hart brak! Ze durfde niet eens naar me toe te komen en begreep er duidelijk helemaal niks van. Er moest een andere oplossing zijn, dit mocht niet meer dan tijdelijk zijn en dan wel zo kort mogelijk. Maar hoe dan?
Mijn moeder zat thuis in de lappenmand en zocht ook mee. Zo kwamen we terecht bij Podencoworld. Wat een prachtig werk, zo veel nieuwe kansen, een veilige toekomst, DE uitgang die we hier voor honderden podencos zochten maar niet konden vinden. Mijn mail was dan ook erg lang en het waar maken van deze mogelijke samenwerking werd nog een hele taak maar toch konden Ed en Evalien het niet laten, ze gingen er voor! Uiteindelijk lukte het ons samen toch om dat mooie bruggetje tussen Tenerife en Holland werkelijkheid te maken, die kans op een beter leven voor de podencos.
Inmiddels zijn we, zonder te overdrijven, miljoenen foto’s en filmpjes en duizenden karakter beschrijvingen verder, die letterlijk honderden prachtige adopties hebben opgeleverd! Het blijft prachtig om 's ochtends de mail, facebook of whatsapp te openen en die mooie berichtjes te mogen ontvangen van trotse adoptanten van podencos die nu als koningen en koningen in een eigen thuis genieten. Daar wordt je blij van! podencos die hier werden mishandeld, weggehaald bij jagers of uitmergelt gevonden in de bergen... Hoe kan je daar niet dankbaar om zijn? Hoe kan je daar niet samen met zijn allen voor willen vechten? Een broodnodig maar ook prachtig doel. Natuurlijk kunnen we ze niet allemaal redden maar beetje bij beetje zien we ook hier verandering op het eiland. En elk leventje telt... Bedankt Podencoworld!
Want ook al is het rescue wereldje niet altijd even mooi en makkelijk, toch is mijn leventje zonder enige twijfel verrijkt met dit prachtige doel. Deze hobby die inmiddels een levensstijl is geworden die ik niet meer zou willen missen.
Juni 2026
