Laten we het eens over leeftijd hebben. Persoonlijk hanteer ik de struisvogelpolitiek: age is but a number, right? We hebben natuurlijk ook wat oudjes en die proberen we het liefst in een foster situatie te krijgen. Niets is zo sneu als een oud hondje dat in het asiel dood gaat. Deze tobbertjes komen soms uit een huiselijke omgeving, waren van opa of oma en die is overleden. Of ze gaan iets mankeren en worden doodleuk het huis uitgegooid. Je gunt zo’n oudje echt de wereld, dus we springen een gat in de lucht als er eentje wordt geadopteerd.
Mijn side-kick Sue en ik hebben laatst hier in het dorp (met gevaar voor eigen leven, tikkie overdreven) een hondje ‘opgehaald’. Susi lag al een paar dagen bij een terras in de buurt, waar ze gelukkig wat te eten en drinken kreeg. Ze had duidelijk een fikse ontsteking en een tumor. De eigenaar van het café had haar gemeld bij onze opvang. Ze was een hondje uit het dorp en bij iedereen bekend, want ze leefde op straat. Ook wist iedereen van wie ze was… en dat was nu net het probleem. Haar eigenaren waren zigeuners uit het dorp. Die waren duidelijk niet meer in haar geïnteresseerd, want ze mankeerde van alles.
Het punt is: als je een hond meeneemt die van de zigeuners is, kun je represailles verwachten. Ook als ze haar niet meer wilden, staan ze net zo makkelijk (met de hele familie) voor je deur om haar weer terug te halen zodra ze opgeknapt is. En geloof me, met de zigeuners in Spanje wil je geen mot. Echt niet. Als je daar problemen mee krijgt, hoef je ook niet echt op de politie te rekenen.
Susi dus. Met stiekeme medewerking van een paar mensen uit het dorp hebben we een plan bekokstoofd, want dit kon zo niet langer. Zondagmorgen in alle vroegte ben ik naar het dorp gereden. Sue was al op zoek gegaan naar Susi, ervan uitgaande dat ze zich wel weer zou melden op het terras. Ze had de nacht overleefd. We hebben haar in een deken gewikkeld en bij mij in de auto gezet. Omdat het zondag was konden we nergens terecht: niet in het asiel en niet bij de dierenarts. Dus Susi ging naar Sue. Niet geheel onbelangrijk detail: Sue woont midden in de zigeuner barrio… het hol van de leeuw. Waarom ze niet met mij mee kon? Nou, omdat mijn Bob een territoriale bergbastaard is en geen andere honden in zijn koninkrijk duldt. (Maar goed ook, want anders had ik er hier al zes gehad.)
Ik dus met Susi achter in de auto richting residencia Sue. De ramen achter zijn getint, dus geen pottenkijkers. De kerk was nog niet begonnen, het terras nog leeg en de zigeuners staan niet bekend om hun vroege opstaan, dus het straatje was nog uitgestorven. Voorzichtig Susi uit de auto getild en naar binnen gesmokkeld. De volgende ochtend was Susi wonder boven wonder nog onder ons. Dus dezelfde procedure, maar dan andersom. We hadden allebei zoiets van: die gaat het niet lang meer maken. Met een diepe zucht dus op naar Manolo, de dierenarts. Manolo kijkt, kijkt nog eens, schat haar op een jaar of 8 (het leven op straat is hard) en zegt dat ze een baarmoederontsteking heeft en tumoren op haar buik, maar dat het best nog wel te fixen is. Dus Soes bleef bij de dierenarts voor restauratie.
Wij weer terug naar het dorp en aan de mensen die in het complot zaten verteld dat Soes het niet had gered. De volgende ochtend stonden er bij Sue toch wat buren aan de deur om navraag te doen. Dus toch gezien, of via de tamtam. Ook hier was het antwoord dat ze ‘con Dios’ was. Onze Soes kan dus ook niet geadopteerd worden binnen een straal van 30 km, want je weet nooit… en je wilt iemand niet in de problemen helpen. Ze lijkt inmiddels in de verste verte niet meer op het hoopje dat we hebben meegenomen, maar safety first. Een week na de operatie ging onze Susi naar een foster om bij te komen en aan te sterken, om na een week of drie ingedeeld te worden in de opvang. Na een maand had ze plotsklaps een oog dat eigenlijk op springen stond. Geen idee wat het veroorzaakt heeft. Een scan zou misschien antwoord geven, maar de situatie niet oplossen. En een scan kost geld. Oog moest er dus uit en Susi ging weer terug naar haar foster moeder. Daar zit ze nog steeds en heeft het ontzettend naar haar zin. Een huis heeft ze nog nooit gehad. Ik hoop dat ze daar mag blijven tot ze een nieuwe mand heeft.
Zonnige groet, Renee - Vrijwilligster bij GPAR in Rute