De veterinario, een niet te vermijden iets. Wij ‘gebruiken’ er twee. Één voor de simpele dingen, kleine testjes, prikken, chippen enzo. En één (Manolo) voor de ingewikkelde toestanden en operaties, de rest dus eigenlijk. Nu is een Spaanse “platte”lands dierenarts niet te vergelijken met een keurig aangeharkte Nederlandse praktijk met designer stoeltjes en dito prijzen.Toen ik hier kwam wonen, vijf jaar geleden, en ik met Joop (mijn witte boxer, bekend bij iedere dierenarts in Den Haag en wijde omgeving ‘Hee Joop’…..(Godzijdank was ie verzekerd)) hier naar de dierenarts ging moest ik wel even schakelen.
Stel u voor: een soort rommelige dierenwinkeltje met vooral heel veel zakken voer, daar tussen een bureau met grote bergen papier en een telefoon, daar zat een mevrouw achter met een blik van ‘geen paniek, ik heb het allemaal al een keer gezien’. Onder de tafel lag een stokoude labrador te slapen. Langs de muur een paar stoelen tussen de zakken hondenvoer en een emmer met dweil voor de ongelukjes. De honden van de dierenarts(en) liepen rond, een kat had zich strategisch gepositioneerd. Snelle scan welke honden en katten er al zitten zodat je ongeveer weet wanneer je aan de beurt bent.
We zijn aan de beurt, tenminste volgens mij dan, Joop en ik en mogen door lopen naar achter, de kat in de gaten houdend. Een grote ruimte met behandeltafel, een couveuse waar een puppy in ligt, iemand zit een analyse te bekijken, een ander loopt met een zojuist bijgekomen hond voorbij, ook hier een drukke bedoening. Onderzoek gedaan en Joop heeft kristallen in zijn blaas en een blaasontsteking (goh, dat had hij nog niet gehad..). We krijgen medicatie mee. Een doosje met pillen, 24 stuks (we hebben er maar 18 nodig). Uittellen tot 4 cijfers achter de komma en in een papieren zakje doen, daar doen ze hier niet aan, je krijgt gewoon het hele doosje mee. Een bosje injectienaalden gevuld met antibiotica en een mondelinge instructie waar deze terecht moeten komen hoorde ook bij het thuiszorg pakket.
Onder het motto ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’, neem ik de hele bubs mee naar huis. Eenmaal thuis ga ik meteen op zoek naar een you tube filmpje over ‘hoe prik ik mijn hond in zijn bil’. Ik geloof dat je in Nederland minimaal een vliegbrevet nodig hebt om een injectie te kunnen zetten, hier moet je dat gewoon zelf doen. Weer wat geleerd, maar leuk vind ik het niet. Joop heeft er niet veel van gemerkt want die zat met z’n kop in een bak voer.
Ook in de rescue is het motto; zelf doen. Nadat de honden eruit geweest zijn is het tijd voor ‘prikken en slikken’. We hebben een grote kast gevuld met van alles wat je nodig zou kunnen hebben. Daar staan bakjes, naam hond erop, met de pillendoosjes, injecties en wat de patiënt nog meer moet hebben. Op het whiteboard dat ernaast hangt staat wanneer en hoeveel. Een van ons bereidt alles voor en wij staan keurig met bakjes in de rij. Net een afhaal chinees. Pillen verpakt in paté gaan er meestal wel in, de honden die nog niet uit de hand durven te eten krijgen het in een bakje terwijl we de kamergenoot uit de buurt houden. Prikken is meestal toch wel wat ingewikkelder, dat doen we met z’n tweeën. Gelukkig zitten er in de kast ook pleisters voor mensen. Als we met een asiel hond naar een van de dierenartsen moeten proberen we dat te plannen na de wandel, zodat we niet een wandelaar kwijt zijn want we hebben alle benen nodig.
Tot volgende keer weer amigo's! Groet, Renee -Vrijwilligster bij asiel GPAR in Rute