Hoe komen we aan geld… tja dat is nog niet zo simpel.
Mijn eerste reactie ‘laat de gemeente er ook maar eens aan meebetalen’, simpel toch? Nou, dat bleek niet zo eenvoudig te liggen als ik dacht. We hebben het stuk grond waar de rescue op gebouwd is van de gemeente, dat dan weer wel, maar een financiële bijdrage ligt wat meer ingewikkeld. De gemeente verwacht dan ook zeggenschap ‘want we betalen’… Daar komt nog eens bij dat er een gerede kans bestaat dat onze ‘vrienden’ de jagers ook in de gemeenteraad zitten en die hebben helemaal geen boodschap aan een hondenopvang, weg ermee, zonde van het geld. Dit idee viel dus in de categorie ‘goed idee, gaan we niet doen’ …
Wel krijgen we wat geld van de provincie, maar daar sla je nog geen deuk mee in een pakje boter.
Brexit en Covid hebben ook huisgehouden in het budget. Veel van de Engelsen die hier woonden en hielpen zijn vertrokken, want geen EU burger meer. De Engelsen die hier in het binnenland wonen zijn overigens niet de Benidorm variant. Dat zijn meer de mensen die commentaar hebben op de UK, vóór Brexit gestemd hebben vanwege de immigranten terwijl ze zelf al 20 jaar immigrant zijn, zich nooit buiten de Engelse bubbel begeven hebben en geen woord Spaans spreken. Die wonen feitelijk in Engeland met zon.
Dus, hoe komen de centen dan binnen. Dat is een doorlopend gevecht. We lopen ons uit de naad, organiseren events, feestavonden, karaoke, loterijen, hondenwandelingen, staan op markten, sponsor pagina, soms krijgen we geld van verjaardagen en uit testamenten. We hebben een teaming fonds opgezet en krijgen natuurlijk een adoption fee. Verder hebben we iedereen die in de vakantie verhuur zit één of meerdere donatiebusjes in de maag gesplitst, inclusief de supermarkt, de lokale waterplaatsen (lees bars), restaurants en wie we nog meer konden overhalen. Al dat niet met charme of zachte dwang…Met name de Spaanse mensen moesten we eerst uitleggen waar het voor was, het concept van een hondenopvang is bij de oudere generatie een heel vreemd iets.
Eens in de maand gaat ondergetekende in de oude schicht naar een van de omliggende dorpen/steden om op locatie spullen op te halen die mensen willen doneren. Schoonmaak-middelen, voer, kleding, dekens, honden manden, noem maar op. Huizen worden in Spanje verkocht met een hele reut aan meubilair en rommel. Verkoopstyling is hier een onbekend iets. Behalve het bed waar oma in is gaan hemelen zitten daar nog wel eens meubels tussen die met een beetje creativiteit om te katten zijn. Ook die haal ik op voor de verkoop.
Mijn mede hondenliefhebster Sue van het lokale Chapter gaat meestal mee en als we het erop hebben zitten vertrekken we richting een uitspanning voor een welverdiende versnapering. Kwestie van het nuttige met het aangename verenigen.
Het meeste geld gaat er bij ons uit aan dierenarts kosten met voer als een goede tweede. Sommige honden kunnen vrij snel het adoptie circuit in omdat er niet zo veel mis was toen ze binnen kwamen, maar ook daar is er gevaccineerd, getest, gecastreerd/gesteriliseerd en zijn kleine issues verholpen. Daar staat tegenover dat er vaak honden binnen gebracht worden met veel complexere problemen, meerdere operaties en/of een ingewikkeld herstelproces. Dat kost wel wat pesos. Natuurlijk krijgen we een ander tarief bij de dierenarts, maar dan nog.
Je ziet hier ook wel dingen waarvan je zou willen dat je ze niet gezien had en dat je denkt ‘hoe haal je het in je hersens’. Wat bij ons terecht komt, in iedere opvang trouwens, heeft echt mazzel gehad.
Tot volgende keer weer! Zonnige groet, Renee vrijwilligster bij asiel GPAR in Rute