Over het algemeen zijn de honden die door de politie of Seprona binnen gebracht worden er het slechtst aan toe. Ondervoeding is eigenlijk standaard, zwanger/met pups ook, honden die dringend (veel) medische zorg nodig hebben en een hele hoop andere ellende. Niet iedere vrijwilliger is fit genoeg om 3 uur lang over lijnen heen te springen, als een remparachute aan de andere kant van de riem(en) te hangen of juist andersom in geval van een hond in staking. Zij zitten o.a. in de therapie groep.
Vooral mannen zijn belangrijk in dit geval omdat de meeste honden daar geen goede ervaringen mee hebben en als je geadopteerd wilt worden moet je daar mee geholpen worden. Dan hebben we nog de afdeling doof en blind. Ook daar ligt een schone taak voor de therapie groep en het is verbazingwekkend hoe snel honden zich daaraan aanpassen. Doof komt best wel vaak voor en bij blind heeft de dierenarts meestal de ogen moeten verwijderen vanwege trauma. Sommige honden zijn zo angstig en getraumatiseerd dat daar soms wel een jaar of meer voor nodig is. Poco a poco dus. Onzekere honden zoeken steun bij elkaar, Podenco’s onderling maar als er een Mastin in de buurt is, zoeken ze die ook op. Lekker groot en sterk.
Voor de meeste honden is de rescue al een enorme verbetering. Er is eten, drinken, een slaapplek met een dekentje, lieve mensen. Het komt het hardst aan bij honden die een goed huis gehad hebben. Dan komt opa of oma te overlijden en moet de hond weg. Die zitten helemaal overdonderd in de rescue. Meestal vinden ze hun draai na een paar weken.
Tot volgende keer weer lieve podencovrienden! Groet, Renee vrijwilligster bij asiel GPAR Rute