Iedere groep begint hoe dan ook met poep scheppen. Ook uit zelfbehoud want anders lig je als je ’s morgens binnenkomt meteen op je rug. Dresscode: regenbroek, alles springt tegen je op en vooral puppies maken er een keet van. Zo stap je ook weer enigszins schoon in je auto voor het traject huis, wasmand, douche.
Daarna gaan de harnassen aan en gaan er per vrijwilliger minimaal 2 honden mee op pad. Dat lijkt makkelijker dan het is. Vooral nieuwe hondjes hebben er geen benul van hoe dat moet en voor je het weet kun je geen stap meer verzetten omdat je in een soort klosje garen bent veranderd. Als je de kluwen ontward hebt kun je weer een stukje verder totdat je weer vastloopt, letterlijk. Daar komt bij dat sommige hondjes veranderen in een soort kangoeroe en van gekkigheid niet weten wat ze doen en minder dappere zielen zoiets hebben van ‘ik blijf wel hier’ bij mijn Mastin.
We lopen een stuk buitengebied en dan langs de doorgaande weg, zodat ze kunnen wennen aan verkeer, winkels, mensen en geluiden. Met name de Podenco’s uit de campo zijn bang langs de weg. Als je je hele leven aan een ketting of in een schuur hebt gezeten is verkeer best heel eng. Honden die al langer zwerven of uit een thuis situatie komen (opa/oma is overleden en de familie heeft er geen zin in) weten meestal wel wat verkeer is. Als het hele spul eruit geweest is, dat wil zeggen de honden die ‘te wandelen’ zijn, is het tijd voor medicatie (prikken, pillen, zalfjes) en nalopen op wondjes, diarree al dan niet met bloed, allergieën en wat dies meer zij. Je wordt gewoon een halve dierenarts, je draait je hand niet meer om voor prikken en slikken. Vervolgens ruimen we voor de verandering weer eens wat poep op, schone dekens, water en dan gaan we terraswaarts.
Daar kletsen we nog wat na over welke hond er wat mankeerde, nerveus was, helemaal de deur niet uit wilde en doen 1 euro in de pot en dan gaat iedereen huiswaarts. Na ons komt de echte (vrijwillige) schoonmaakploeg voor de grote beurt. Die 1 euro hebben we onderling ingesteld onder het motto ‘alle beetjes helpen’. Iedereen die wandelt, betaalt 1 euro, per keer, afgelopen jaar is er in het totaal bijna 1000 euro afgestort.
In de zomer als wij vaste bewoners nog al wat aanloop hebben, worden de gasten meegesleept naar het asiel en met een hond op pad gestuurd, dat scheelt ons weer een hoop tijd en 
de gasten vinden het leuk, tenminste dat zeggen ze. Die 1000 euro lijkt best veel maar als je weet wat er aan dierenartskosten en voer per maand uitgaat krijg je spontaan de hik. Vandaar ook dat vrijwilligers zo belangrijk zijn, wij rijden met onze eigen auto’s naar het vliegveld, de locatie waar de hondjes met de ‘happy bus’ meegaan, naar markten waar we spullen verkopen die gedoneerd zijn, halen donaties op, gaan op pad om honden op te halen/vangen en naar de dierenarts brengen.
Tot volgende keer weer! Groet, Renee - vrijwilligster asiel GPAR in Rute