Honden komen bij ons hondenasiel binnen via de lokale politie, Seprona (een afdeling van de nationale politie verantwoordelijk voor natuurbeheer en dierenwelzijn), meldingen van mensen over achtergelaten, gewonde of aangereden honden en soms staan er vastgebonden honden aan het hek. We hebben dan ook standaard water en voer buiten het hek staan.
De vrijwilliger die in de buurt van de locatie woont (los van in welke groep je helpt) wordt dan opgetrommeld om de hond op te halen/te vangen. Dat valt niet altijd mee omdat het lijdend voorwerp meestal niet overtuigd is van de goede bedoelingen van zijn redders en het maken van een snoekduik met een riem als lasso is ook geen sinecure als je boven de 60 bent.
We gaan dan ook meestal met z’n tweeën.
De eerste stop is altijd de dierenarts, dus vanuit de auto dierenarts bellen dat je eraan komt en alvast een korte beschrijving geven. Enige beheersing van Spaans is daarbij wel handig. Engels wordt weinig gesproken en met level 53 van Duolingo kom je ook niet ver want hier spreekt men Andalu wat zich vooral kenmerkt door de helft van de letters niet uit te spreken en de andere helft samen te voegen tot 1 klank.
Afhankelijk van de toestand van de hond blijft deze bij de dierenarts voor verder onderzoek of (spoed) behandeling of hij gaat na chip check (meestal niet aanwezig, gegevens kloppen niet of het is eruit gesneden), bloed afname en lab analyse (op o.a. leishmania), vaccinaties en ontworming, naar de quarantaine kennel.
In een later stadium wordt de patient gesteriliseerd/gecastreerd.
Niet alle honden redden het, maar we doen ons uiterste best om ze erbovenop te helpen. Ik bedoel daarmee ook te zeggen dat we geen honden weigeren uit economisch oogpunt. De dierenarts heeft bij ons het laatste woord, als hij denkt dat het kan, dan gaan we ervoor. Dit betekent dan weer wel dat de ‘geld’ groep een tandje bij moet zetten.
Honden gaan er gelukkig ook weer uit. Via organisaties als en vergelijkbaar met Podencoworld in o.a. Zweden, UK (alhoewel dat sinds Brexit veel minder geworden is) en Duitsland. Ook Spaanse mensen weten de adoptie honden steeds vaker te vinden. Puppies gaan meestal sneller dan volwassen honden, en de oudjes.. tja dat is een ander verhaal.
Transport naar het buitenland gaat, afhankelijk van de passagier, meestal toch wel per ‘happy bus’ bij ons. Voor de meeste reizigers is het minder stressvol dan het vliegtuig, alhoewel we laatst een van onze pensionado’s van 12 jaar oud naar Zweden hebben gevlogen en zij ontpopte zich als een ware Kardashian en was werkelijk nergens van onder de indruk.
Dat is dus ook iets dat bij het ‘takenpakket des vrijwilliger’s’ hoort. Het wegbrengen naar het vliegveld of de ‘bushalte’. Zorgen dat de passagier reisklaar is, met pasaporte, evt. medicatie en een traan en een zoen voor onderweg.
Tot volgende keer weer Podenco vrienden! Groet, Renee - vrijwilligster bij asiel GPAR in Rute