Hola Podenco people, ik heb me laten strikken om te schrijven over wat er zoal gebeurt in een Spaans hondenasiel en wat er hier allemaal gedaan wordt voordat de hondjes geadopteerd kunnen worden.
Een kleine intro dus maar even doen: mijn naam is Renee en ik woon sinds 2021 in Andalucia met hond Bob. Bob is geen Podenco maar een kruising Mastin. Ik woon alleen in de campo en heb dus een hond nodig die huis, haard en mij veilig houdt en dat doet hij met volle overgave. Hij beschermt me tegen wilde zwijnen, vossen, dronken ‘buurmannen’, vallende blaadjes en denkbeeldige draken.
Ik ben een honden- en paardenliefhebber, inmiddels gepensioneerd en wat doe je dan, als je tijd over hebt? Dan ga je eens kijken waar je jezelf nuttig kunt maken....Op ongeveer een uurtje hier vandaan in de plaats Rute zit een hondenasiel en asiels hebben altijd mensen nodig dacht ik. Aldus geschiedde en ik werd warm welkom geheten in het legertje vrijwilligers van diverse nationaliteiten van asiel GPAR, dat ook met Podencoworld samenwerkt. Dat legertje bestaat uit de wandelaars, schoonmakers, therapie groep, de charitywinkel bemanning en bevrouwing, de ‘hoe krijgen we geld binnen’ groep en een hondenadoptie groep. Velen van ons ‘zitten’ in meerdere groepen en eigenlijk zijn we allemaal multifunctioneel.
Het asiel zelf is niet te vergelijken met een Nederlandse hondenopvang. Hier hebben we een gebouw met 2 patio’s met daaromheen kennels. Daar moet je je een soort douchehokje bij 
voorstellen, gedeeltelijk achter een halve muur en een buitenruimte (tje) met een hek ervoor. Op de patio zelf lopen een aantal honden los, met toegang tot hondenhokken in eveneens een semi open ruimte. Daarbuiten hebben we de ‘Tierra’, een stuk grond met hondenhokken, waar de meestal de Mastins de scepter zwaaien in gezelschap van een aantal Podenco’s of andere grotere jachthonden. De Mastins worden vaak de ‘grote broer/zus’ voor bange hondjes. Je ziet regelmatig dat een minder dappere ziel steun zoekt bij een Mastin. Naast het hoofdgedeelte staat een gebouw met twee emergency kennels en 1 grote kennel voor de ‘poepers’ oftewel de puppers. Het is allemaal semi open dus best wel koud in de winter, want in het binnenland van Spanje is het niet alleen goed warm maar ook goed koud.
We hebben een vrij constante bezetting van ongeveer 45 honden (min of meer het maximum), een aantal in foster vanwege verwondingen of operaties en een wachtlijst van honden die tijdelijk op een andere manier opgevangen worden. Als er honden vertrekken dan zijn de kennels binnen no time weer gevuld. We draaien volledig op donaties en dat is best bikkelen.
Ikzelf doe de wandelingen, de ‘er is ergens een hond gemeld’ acties, sta eens in de maand ergens in een dorp op het plein voor donaties (dekens, schoonmaakmiddelen, voer, kleding/huisraad voor de winkel) en ik hoor bij de ‘geld’ groep.
Én de komende weken ga ik jullie via deze weg een beetje meenemen in het reilen en zeilen en wel en wee van een Spaans asiel. Dan weten jullie ook een beetje hoe dat er aan toe gaat.
Tot volgende keer allemaal! Zonnige groet, Renee en een poot van Bob