nl en es
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Wij, Edwin, Patricia en Evalien gingen op vakantie naar Tenerife om alles met Sabine, Vrijwilligster en ons contactpersoon van het asiel Tierra Blanca, in kaart te brengen over de situatie van de Podenco's. Ed wilde graag weten waar de verborgen Podenco's zaten en hoe het er uit zag waar ze gedumpt worden. 

Ons doel was, indien mogelijk, om te proberen er een paar te redden. Sabine had toevallig net er voor gehoord dat een jager 2  Podenco's weg wilde doen, omdat hij er niet meer voor kon zorgen.

We zijn er de dag na aankomst gelijk met Sabine naar toe gereden. We kwamen op een soort bouwterrein terecht, maar daar achterin was een klein schuurtje met een blauwe deur. Daar achter zaten de 2 zusjes. Het was echt schrikken! Ze zaten aan een zware ketting en waren doodsbang. Ze bleken daar al ruim 2 jaar te zitten en niet meer buiten geweest te zijn. Hartverscheurend als je dit zag die twee daar in zo'n klein hokje zonder daglicht op een houten plank, meer hadden ze niet. Ik denk dat de ketting 50cm was en heel zwaar. We stonden er echt verslagen bij met zijn vieren.

We hadden ze het liefst meteen eraf gehaald, maar zo werkt het niet in Spanje. De papieren moesten in orde gemaakt worden, de chip overgeschreven worden en dan nog hopen dat ze in het asiel toegelaten werden.

We hadden ook al plan B klaar; mochten ze niet naar het asiel, dan gingen ze in een pension. Dat ze daar nog langer zouden blijven was geen optie voor ons. De beelden die we daar gezien hadden lieten ons niet meer los en nu was het wachten, wachten op toestemming vanuit het asiel.

Woensdag zouden we weer vertrekken en we wilden zo graag dat we ze nog konden bevrijden voordat wij weggingen, maar het wachten duurde lang. Elke dag waren we er mee bezig. De woensdag waren we de koffer aan het inpakken en toen kwam het verlossende telefoontje van Sabine: We mochten de zusjes gaan ophalen en naar het asiel brengen. We hebben nog nooit zo snel een koffer ingepakt en uitgecheckt.

Sabine stond al op ons te wachten en wij vol spanning naar de schuur met de blauwe deur. Dit beeld zal ons nog lang bijblijven. De deur ging open en daar zaten ze weer heel angstig tegen de kant aan. Sabine en Patricia gingen naar binnen om ze op hun gemak te stellen. Ze werden wat rustiger en ze hebben ze toen van hun kettingen bevrijd en aan de riem gedaan. Dit ging niet zonder tranen gepaard. Wat een emotie toen ze vrij waren! Ze wisten eerst helemaal niet wat hun overkwam! Vrij in de buitenlucht en door alle geurtjes die ze roken gingen ze steeds meer kwispelen.

Toen hebben we de papieren getekend bij de jager en stonden de dames al heel zenuwachtig voor de auto. Ik denk dat ze dachten dat ze mee op jacht mochten.

In de auto keken ze hun ogen uit. Ze waren heel rustig in de auto en keken maar om zich heen. In het asiel aangekomen gingen we eerst een stukje wandelen al vorens we daar de papieren weer in orde moesten maken. Adam, een vrijwilliger van het asiel, kwam ons halen en samen gingen we de zusjes naar hun kennel brengen. Ze kregen daar meteen een wormen kuur en een vlooien pipet, want ze zaten flink onder de vlooien.

Toen we eenmaal in de kennel naar binnen gingen mochten ze van de riem af. Ze keken hun ogen uit! Ze konden zo naar buiten lopen. Hun staart hield niet meer op met zwaaien. Toen ontdekten ze het water. Nou dat vonden ze alle twee ook zeer interessant en het eten natuurlijk ook! Ze waren erg nieuwsgierig naar alles wat er allemaal te zien en te horen was. Zo mooi om dit mee te mogen maken! Wij moesten ze toen jammer genoeg al weer verlaten, want we moesten snel naar het vliegveld.

Daar, op het vliegveld, kwamen ook weer twee honden die met ons mee terug vlogen. Die hadden al een warme mand die op ze wachtte. We hopen voor deze twee zusjes dat ze ook snel een warme mand krijgen of in ieder geval opvang, zodat zij de nachtmerrie die ze overkomen is snel los kunnen laten en kunnen gaan genieten van een mooi leven. Het mooiste zou zijn dat ze samen kunnen blijven, maar ik ben bang dat dit niet gaat lukken. Ze hebben al die jaren bij elkaar gezeten en de laatste jaren in het hok met de blauwe deur, geen daglicht en maar één keer per dag de deur even open om ze eten en drinken te geven. Meiden, jullie verdienen een goed thuis met veel liefde en warmte. Nooit meer aan een ketting en in het donker, maar heel veel liefde en een zachte mand!

Wat zou het mooi zijn als iemand ze beiden zou op willen vangen…

Evalien de Ruiter.

De film van de redding, gemaakt door Edwin kun je hier bekijken: