Soms loopt een adoptieverhaal anders dan je verwacht. Mayte liet ons zien hoeveel tijd, geduld en vertrouwen sommige honden nodig hebben om zich veilig te voelen in een nieuwe wereld. In dit verhaal delen we eerlijk hoe haar eerste maanden bij ons verliepen, hoe moeilijk die soms waren en hoe waardevol de komst van Jerry is geweest.
Mayte werd samen met haar twee broertjes en zusje als pup gevonden in de bergen van Tenerife. Op 20 maart 2025 haalden we haar op van Schiphol. We wisten dat ze waarschijnlijk angstig zou zijn en tijd nodig zou hebben om te wennen aan ons, maar ook aan een compleet nieuwe wereld. Wat we toen nog niet wisten, was dat Mayte een ander verhaal zou blijken dan de meeste adoptieverhalen die je leest. Vanaf het begin was duidelijk hoe groot haar angst was. Mayte liet ons nauwelijks toe, trok zich terug en leek overweldigd door alles om haar heen. Uitlaten was extreem moeilijk; maandenlang kwam ze niet verder dan het veldje naast ons huis. Nieuwe routes zorgden voor paniek of volledig bevriezen. Aangelijnd worden vond ze doodeng, aaien was niet mogelijk. Vooral voor mijn vriend was ze in het begin erg bang. Hij kon haar in de eerste maanden niet aanlijnen of uitlaten. Maandenlang zat hij rustig naast haar, met stukjes worst, zonder iets te vragen. Gewoon aanwezig zijn.
Mayte speelde niet. Ze kwam niet van haar plek. Ze kwispelde niet. Ze trilde veel. Het was verdrietig om te zien: een hond die je zo graag een veilig en mooi leven wilt geven, maar die vooral droevig en teruggetrokken op haar plek lag. Ook voor ons was het schakelen. Je hebt misschien geen concrete verwachtingen, maar toch sluipen ze erin. En dan is er soms ook teleurstelling; iets wat je bijna niet hardop durft te zeggen, omdat je je daar meteen schuldig over voelt richting de hond. We hebben enorm veel geduld gehad en zijn steeds in mini-stapjes te werk gegaan. Haar grenzen respecteren, ons aanpassen, soms voorzichtig proberen iets te verruimen. Maar na ruim een half jaar merkten we dat Mayte vast bleef zitten in haar angst. Ze nam geen initiatief en vertrouwde ons nog niet genoeg om ons blind te volgen. We maakten ons zorgen.
Soms dachten we: was Lola er nog maar, onze vorige Podenco. Zij had haar misschien kunnen laten zien hoe je hond mag zijn. Vanuit die gedachte zijn we voorzichtig gaan kijken of er misschien een andere Podenco in Nederland was die bij Mayte zou passen en haar steun kon bieden. Zo kwamen we Jerry tegen: een ontzettend lieve, sociale Podenco van negen jaar oud, die ook op zoek was naar een nieuw thuis. Samen met het opvanggezin organiseerden we een ontmoeting tussen Jerry en Mayte. Jerry deed het geweldig. Hij respecteerde meteen Maytes grenzen en stemde zich volledig op haar af. Voor Mayte was het allemaal nog veel, en het was moeilijk te zeggen hoe zij het ervoer, maar wij en het opvanggezin, hadden er vertrouwen in. Het bleef spannend: wat als het niet zou werken? Toch besloten we het samen aan te gaan, met de afspraak dat er steun en begeleiding zou zijn waar nodig.
En wat is dat een goede keuze geweest!
Jerry is fantastisch. We noemen hem weleens grappend de hulphond van Mayte. En zo voelt het ook echt. Vanaf het eerste moment nam hij haar serieus. In de eerste dagen gaf Mayte duidelijk haar grenzen aan, en doordat Jerry haar zo goed begreep, ging het daarna ineens snel. Binnen een week kon Mayte hem buiten volgen en maakten we voor het eerst echte wandelingen, verder dan dat ene veldje. Inmiddels lopen we kilometers, ook op nieuwe plekken. Er kwam ruimte voor spel. Wat begon met kleine, voorzichtige bewegingen, groeide uit tot een speelse, vrolijke Mayte die tijdens het wandelen om Jerry heen springt, samen met hem rent en zichtbaar geniet. Mayte die blij is, dat blijft elke keer ontroerend.
Bij Mayte is niets vanzelfsprekend. Juist daarom genieten we nu extra van elke stap die ze zet, hoe klein of groot ook. Het is prachtig om te zien hoe liefdevol Jerry haar meeneemt in het “hond-zijn”, en hoe Mayte dat stukje bij beetje durft toe te laten. Jerry is niet alleen belangrijk voor Mayte, maar ook voor ons. Hij houdt enorm van knuffelen en wij ook. Dat contact, dat fysieke vertrouwen, vinden we nu bij Jerry, wat de druk en verwachtingen bij Mayte weghaalt. Zij krijgt daardoor de ruimte om op haar eigen tempo te groeien. Inmiddels geniet ze voorzichtig van aanraking, van ons allebei.
We kunnen nu zeggen dat we het volste vertrouwen hebben dat het goed gaat komen. Ze is er nog niet en misschien blijft Mayte altijd wat angstiger en gereserveerder, maar het tempo waarin ze zich nu ontwikkelt geeft ons veel vertrouwen voor de toekomst. In het begin hebben we ons regelmatig afgevraagd of we Mayte wel konden bieden wat ze nodig had. Of ze wel op de juiste plek was. Dat zijn moeilijke en verdrietige gevoelens, waar je je soms zelfs schuldig over voelt. We weten dat er meer adoptanten zijn die hier, in meer of mindere mate, tegenaan lopen. Wat we heel graag willen meegeven: geef de honden de tijd die ze nodig hebben. Ook al weet je het af en toe misschien even niet. Het kan een hele zoektocht zijn en geen hond is hetzelfde. Soms gaat het niet zoals je hoopt of verwacht, maar als je blijft kijken naar wat een hond écht nodig heeft, met geduld en liefde, kan er iets heel moois ontstaan. Het kan even duren! Maar dat wat je terugkrijgt: vertrouwen en vreugde, is onbetaalbaar.
We zijn Podencoworld heel dankbaar voor de betrokken begeleiding en de gesprekken die we hebben kunnen voeren. Het was waardevol om onze twijfels en zorgen te kunnen delen en samen te kijken naar wat Mayte nodig had. Die steun en het meedenken hebben ons veel vertrouwen gegeven in het proces en in de keuzes die we hebben gemaakt.
oktober 2026