"Cooper werd op 3-jarige leeftijd in 2021 officieel familie tijdens een uitje in Kopenhagen, na een telefoontje richting Alie, die bemiddelaar via Podencoworld voor Cooper was, met onze vraag of we hem mochten adopteren. We waren dat jaar op vakantie in Denemarken en zouden nadien naar Zweden trekken voor een weekje. Wisten wij toen veel dat we 2 jaar later met ons hele hebben en houden naar Zweden zelfs zouden verhuizen.
Midden in de COVID periode kwam Cooper bij ons in spoed-opvang, wat toen nog in centrum Antwerpen was in een ruime flat. Dat we konden opvangen was 1 van de weinige positieve effecten van deze periode. Ik kon immers thuiswerken wat ons extra tijd bood voor opvang. We dachten al langer erover om de maatje voor onze podenco mix Klara te adopteren. En dit was dan de uitgelezen kans om het eens uit te testen. Cooper werd uit een penibele situatie gehaald, ergens in NL. Hij was erg timide, te mager, had vlooien, vieze tanden en 5cm lange nagels. Hij at niet en plaste pas na 32 uur op te houden. Arme duts. Maar onder dat kleine kleine hartje toonde zich al snel een lieve aanhankelijke knappe kerel van een hond. Mijn man werd meteen verliefd op deze groot-oor reus. En laat dat nu net het laatste struikelblok zijn dat Cooper met zijn charmes wist te slopen: mijn man die van thuis uit werkte en dus óók achter dit idee moest willen staan om een groot deel van zijn dag met 2 honden in de weer te zijn.
Cooper is erg gevoelig voor stress zo bleek. We zijn lang in de weer geweest om de juiste voeding voor hem te vinden zodat hij weer wat kon aankomen. Nog steeds heeft hij zijn goeie en mindere periodes. Ook ongekende honden gaven hem teveel spanning, wat een luid blaf salvo met zich meebracht en wat in een stadskern voor constante stress zorgde. Hij plakte aan mij uit onzekerheid, had verlatingsangst en plaste regelmatig binnen.
Maar intussen wonen we al een paar jaar in Zweden en dat heeft beduidend meer vooruitgang met zich meegebracht (al kan hij nog steeds zich lekker laten gaan van achter het raam als hij wat ziet op straat hoor). Dankzij de rust hier, is Cooper een stuk meer ontspannen en kan hij een paar uur alleen thuis zijn wat in de stad voorheen niet lukte. Wandelen doen we graag. Ze weten de elanden sneller te spotten dan wij soms, met vooral voor ons langere armen van het trekken. Maar ook die geurtjes vermoeien lekker en dan kunnen ze de rest van de dag verder luieren als de beste. Als we niet op pad gaan in de bossen of aan de meren, dan mogen Cooper en Klara los in hun eigen hoog omheinde speelweide achter ons huis.
Hij is in januari 9 jaar geworden, met een steeds witter wordend snoetje. Maar nog even charmant en steeds klaar voor een tocht in de natuur. Hij is een hond met een rugzakje maar met een hart van goud en we zijn dankbaar dat we hem in ons gezin hebben "
mei 2026