Herdenkingsverhaal: Paco, van hond naar gezinslid.
Op 22 oktober 2019 kwam je aan in Nederland. Voor ons was het een geheel nieuwe ervaring: een hond in huis. We hadden daar bewust voor gekozen. We hadden onderzocht of een hond bij ons gezin paste, of wij die verantwoordelijkheid aankonden, en welk type hond het beste bij ons zou passen. Zo kwamen we uit op een zogenoemde “Ducati-hond”: rustig in huis en actief buiten.
Je heette oorspronkelijk Café. Bij je aankomst hebben we je naam veranderd naar Paco, dat voelde meteen beter en paste bij jou. Over je verleden wisten we weinig, maar dankzij een mooie brief uit Málaga werd duidelijk dat je vooral behoefte had aan aandacht, training en vertrouwen. Je moest leren dat wij er voor je waren. Voor mij werd dat een prachtige en waardevolle uitdaging. In de maanden die volgden, hebben we ontzettend veel quality time samen gehad. Vertrouwen moest groeien, van mij naar jou, en van jou naar mij. Ons doel was om je hond te laten zijn, je de ruimte te geven binnen duidelijke grenzen, zodat je echt kon genieten binnen ons gezin.
Een van de grootste uitdagingen was om je los te laten lopen, zonder riem. Dat lukte uiteindelijk. Natuurlijk ging het niet altijd perfect. Soms liep je terug naar huis, wat niet de bedoeling was en soms ook gevaarlijk. Maar juist door die momenten groeide onze band en het wederzijdse vertrouwen. In de jaren daarna ging je overal met ons mee naartoe: wintersportvakanties, zomervakanties, weekendjes weg naar hotels en bungalowhuisjes. Je hebt zoveel van Europa gezien. Op die plekken genoot je zichtbaar, vooral omdat je alle aandacht kreeg. Het mooiste moment van elke reis was wanneer je bij ons op bed mocht liggen. Dan was je trots, volledig onderdeel van de roedel: één met het gezin.
De COVID-19-periode, begin 2020, kort nadat je bij ons kwam, heeft onze band versneld versterkt. We waren veel thuis, en dankzij jou konden we toch naar buiten. Even weg van alles, samen wandelen in een tijd die voor iedereen zwaar was. Jij bracht ons rust.
In die 6,5 jaar - 2.341 dagen - ben je uitgegroeid van hond tot volwaardig gezinslid. Je was alles: je kreeg alle aandacht, het beste eten, en werd enorm verwend. Je was onze vrolijkheid, onze troost, onze therapeut. We konden om je lachen, en je was altijd bij ons. Soms letterlijk tussen onze benen, bijvoorbeeld in de keuken. Je zocht ons op, verlangde naar aandacht, en zeker in je laatste maanden kwam je steeds vaker een aai of knuffel halen. Die gaven we je met alle liefde.
Zoals ik op het kaartje schreef:
Bedankt voor de mooie tijd. Mijn vriend, mijn alles.
Zo voelt het ook echt.
Ik ga je enorm missen - onze wandelingen, jouw aanwezigheid, hoe je altijd om mij heen was. Je was er gewoon altijd. En dat ‘gewone’ is er nu niet meer.
Paco overleed op 20 maart 2026, veel te jong. We hebben er alles aan gedaan: bloedonderzoeken, een CT-scan. De diagnose: een kwaadaardig kankergezwel in je schedel en nek. Dit liet ons, na overleg met specialisten, geen andere keuze.
Je blijft in mijn gedachten, in mijn herinneringen, voor altijd.
maart 2026