Manon (NL)

Asiel Tenerife (Sabine):

Update 24-02-22026Wauw, wat gaat onze Manon/Mila goed!update na 1 week opvang: Een week geleden hebben wij Manon in de opvang gekregen. We hebben haar omgedoopt tot Mila. En inmiddels reageert ze op haar naam.

Mila wilde de eerste dagen bijna niet eten en drinken, veel te spannend. Als je haar de keus liet, lag ze de hele dag in de bench met het deurtje open. Maar eruit komen, ho maar. Voor de eerste dagen is dit prima, ze moest uitrusten en landen. Na de zeer korte wandeling durfde ze bijna niet naar binnen, ondanks dat het lekker warm in huis was en het buiten sneeuwde...Ook toiletbezoek heeft ze de eerste dag finaal overgeslagen. De tweede dag het eten maar wat lekkerder gemaakt met vers vlees erdoor. Ook kwam er noodgedwongen een eerste plas. De korte blokjes wandelen bleven hetzelfde.

Onze senior reu van 12, daar heeft ze enorm veel steun aan. Ze is echter niet zo onderdanig als ze laat zien op de filmpjes uit het asiel. Onze reu is inmiddels haar beste vriend, maar zoals het hoort: de dame bepaald. Het zou erg gewenst zijn als er nog een andere hond, niet dominant, in huis is bij toekomstige adoptant.

Met onze kater gaat het goed, al heeft Mila natuurlijk wel de neiging om zo nu en dan even in de jachtmodus te schieten. Alleen vertelt onze kater haar dan wel, dat dit toch echt de bedoeling niet is.

Na een aantal dagen snapt Mila steeds beter dat het veilig is bij ons in huis. Ik ben echt supertrots op haar!

Ze is 8 jaar, maar ze is echt nog geen oude hond hoor! Ze vindt het leuk om de mini blokjes wandelen steeds een straatje uit te breiden. Ook tijdens de wandelingen heb je soms dat haar jachtinstinct even komt bovendrijven, maar wat wil je, als je leven daar 6 jaar van af heeft gehangen... Veiligheid en rust is wat ze bij ons heeft gevonden. Kleine kinderen is geen goed idee. Ze is snel, en als ze in de paniek schiet, weet je maar nooit....

Wat is het mooi om een eerste kwispel te zien, en een poging tot het uitlokken van een spelletje met een buurhond...
Dankbaar dat wij haar weer een beetje wegwijs mogen maken in deze voor haar nieuwe wereld. Mila, je bent een gouden hond, en al helemaal in ons hart. Mila betekent: geliefd. En dat ben je

Update 18-2-2026: mooie, lieve Manon is nu in Nederland, geniet daar erg van haar warme mandje en veilige bench. Ze vindt het allemaal nog wel erg spannend, maar ze heeft veel steun aan haar opvangbroer. Manon moet nog even verder wennen en ontdekken dat de wereld minder spannend is dan ze denkt. Daarom nemen we op dit moment nog geen adoptie aanvragen in behandeling voor haar. 

Input 16 januari 2026: Het is tijd om onze prachtige Manon voor te stellen! Zacht en verlegen maar stilletjes toch altijd aanwezig. Een prachtige ziel met de meest verdrietige, en tegelijkertijd mooie, oogjes die je je maar kan indenken.
Haar jager wilde haar niet meer hebben, ze was hem niet langer "nuttig". Dit was haar geluk. Sindsdien is ze deel van onze roedel in het asiel. In deze bijna twee jaar tijd bij ons is ze enorm gegroeid. Manon begrijpt inmiddels dat het leven en wij mensen ook leuk kunnen zijn en ondanks dat niet beter kent, verlangt ze duidelijk naar meer.

We merkten vanaf het eerste moment al dat Manon een special hondje was. Zo een speciale, "wijze", ziel. Een hondje met een blik dat boekdelen spreekt en met haar zachte manier van voorzichtig aanwezig zijn gewoon je hartje in springt.

Manon houdt eerst afstand. Ze wacht tot de drukkere enthousiaste hondjes weg zijn. Dan komt ze voorzichtig met een gezakt koppie maar nieuwsgierig naar je toe.
Een zachte aai, even snuffelen, een knuffel... ze kan er intens van genieten maar zal zich nooit opdringen. Gekkigheid, enthousiasme of een volop kwispelende staart hebben we nog steeds niet bij haar gezien. De drukte en spanning van het asiel zorgen er voor dat ze zich enorm in houdt. Ze maakt zichzelf onzichtbaar en loopt problemen met een grote boog uit de weg.

We merken aan haar dat ze hunkert naar rust en veiligheid. De laatste tijd ligt ze steeds vaker in één van de open hokjes die eigenlijk veel te klein is voor haar. Maar hier kan ze een grommetje geven als de drukke honden haar weer opzoeken en voelt ze zich veilig want er is geen plek voor een ander.

Als er rust is komt ze naar je toe, even hallo zeggen, even zachtjes knuffelen, een koekje aannemen, en dan weer terug naar "haar" plekje als de rest hun aandacht komt claimen en haar omver lopen.

Voor Manon zoeken we een rustig plekje. Een eigen mens die haar met geduld en liefde de mooie buitenwereld kan laten zien. Een thuis waar ze zich veilig en geborgen voelt, een plek waar ze eindelijk zal durven om te genieten, om los te komen en mooi op te bloeien. Het liefst met nog een maatje, of twee! Wel geen dominante teefjes, we denken dat ze dan alsnog niet zal durven genieten.

We hopen dat deze welverdiende kans snel komt om Manon te zien genieten in plaats van overleven. Want ze weet het nog niet, maar het leven kan nog zo veel mooier zijn, wij in het asiel, zijn alleen een tijdelijke verbetering van een al veel te eenzaam, koud en verdrietig begin van haar leventje.

Manon is gesteriliseerd, ingeënt en negatief getest op filaria, anaplasma, erlichia en leishmania. Haar koffertje staat klaar. Hopelijk verandert haar verdrietige blik snel naar een warme blik, eentje met hoop, een toepassende kwispelende staart en wie weet zelfs die podenco ondeugendheid die ze zo extra leuk maakt!