nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

25 september 2022

ZORGEN

Een week vol zorgen om onze hondjes de afgelopen dagen helaas. Er heerst in Beverwijk en omstreken een vervelend darm virus onder de hondjes en helaas waren Nina en Donna daar de dupe van. Normaliter kan een gezonde, vitale hond dit prima zelf oplossen maar bij onze oudjes lagen de kaarten toch iets anders.

Met name Donna is erg ziek geweest. Haar buikje rommelde behoorlijk en ze moest ontzettend vaak poepen. Voor haar is dit een enorme opgave omdat ze niet zoveel kracht in haar achterhand meer heeft. Dit resulteert vaak dat ze in haar eigen drolletje valt omdat ze niet zo lang in een gehurkte houding kan zitten. Maar we hebben een vrij eenvoudige oplossing gevonden. Wij zien al van te voren dat ze nodig moet. Dus ik hou haar dan vast. Het is niet om te lachen en toch moet ik er om lachen. Het ziet er dan ook een beetje gek uit. Een hond en een vrouw allebei gehurkt in het gras. Je ziet de mensen denken: “Wat is zij daar nou aan het doen?” Het is ook altijd op een plek waar het zo ontzettend slecht uitkomt. Midden op het wandelpad, vlakbij een vijver (ik donderde er bijna in), tussen de brandnetels (auw…). Maar goed, als Donna moet, dan moet ze en daar ga ik helemaal in mee. En dan zitten we daar met z’n tweetjes. 😊

Mijn vriend is een stuk langer. Die heeft een andere creatieve manier bedacht. Hij draagt van die hoge ouderwetse legerkisten. Maat schuit. Als hij ziet dat Donna nodig moet dan schuift hij zijn hielen tegen elkaar. Als een soort omgekeerde driehoek. Omdat het hoge schoenen zijn creëert hij een soort zwevend toiletpotje waar de billetjes van Donna net tussen passen. Zij houdt zichzelf staande met haar voorpootjes en haar achterpootjes hoeven geen kracht te zetten en dan kan ze zo haar ding doen. En ik kan u vertellen: ze zit heerlijk! Het is dat ze er geen krantje bij kan pakken anders had ze het gedaan.

Ik kan mij voorstellen dat mensen ons uitlachen en misschien zijn wij ook wel een beetje raar, maar Donna vindt het de normaalste zaak van de wereld en mijn vriend gelukkig ook.

Echter met dit virus was het dweilen met de kraan open en dan ook nog eens twee honden tegelijkertijd. Ik was net klaar met dweilen in de keuken en kon alweer naar de volgende patiënt die net niet de achterdeur had gehaald en alles in de gang had laten lopen. Ik kan u vertellen, je kon mij aan het einde van de dag ook opdweilen. Vooral ook omdat Jim en Cleo honden zijn die graag “meehelpen”. Dus als ik de gang niet snel genoeg schoonmaak gaan zij kijken wat er aan de hand is. Met als resultaat dat ze vrolijk overal doorheen banjeren om vervolgens naar mij te lopen in de keuken en weer teruglopen naar de gang met de boodschap: “Joehoe, het is hier hoor. Hier moet je zijn vrouwtje. Kijk, ik loop er nu doorheen. En nu lopen we weer naar jou toe. Wat zeg je? Stop? Waar? Hondendrollenspoor? Waar? “

Zucht……

Maar goed, achteraf was dit nog de minste van mijn zorgen. Ik maakte mij ook zorgen om Nina. Kijk, Donna daar zit nog wel wat vet aan. Maar Nina is zo’n tenger poppetje. Die heeft bijna geen reserves. Je zag haar gewoon mager geworden. Ik weet niet of jullie dat herkennen maar ik ben op zo’n moment een overbezorgde, zenuwachtige hondenmoeder. Ik voel mij dan zo machteloos. Want teveel eten geven mocht ook weer niet.

Gelukkig zijn ze inmiddels helemaal opgeknapt na een antibiotica kuurtje en worden er weer keurige hondendrollen buiten gedeponeerd door de dames. Dat ik dit ooit nog eens zou zeggen maar ik ben nog nooit zo blij geweest met goede hondendrollen!

Tot zover weer onze avonturen. Tot de volgende keer.

Groeten van Ampa en een poot van Jimi, Cleo, Donna en Nina

 

ampa sep2

dogstars