nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

19 juni 2022

ZEELAND

Afgelopen maand was het weer zover. We gingen met de hele roedel naar Zeeland.

Wij komen hier al jaren, en met veel plezier. De eigenaren van “ons” vakantiehuis verhuren dit in combinatie met een hectare grond. Volledig omheind. Het is een prachtige tuin. Met bloeiende borders, een oprijlaan van ongeveer 100 meter met aan weerskanten prachtige hortensia’s.

Ik weet nog goed toen we hier voor het eerst kwamen. 5 jaar geleden inmiddels alweer. Verheugd over het verborgen pareltje wat we in een dorpje in Zeeland hadden ontdekt. Het is een wonder dat we mochten komen. Het vinden van een vakantiehuis waar je met drie honden terecht kan bleek nog niet zo eenvoudig.

In dit soort noodgevallen heb ik altijd een troefkaart achter de hand. Mijn vriend is een enorme charmeur. En na twee telefoongesprekken met hem en het toesturen van de allerschattigste foto’s die we hadden van onze honden waren we welkom.

En wat waren we blij. En wat aardige mensen. Terwijl wij aan het kletsen waren laat ik de honden los. Want ja, na een paar uur in de auto wilden Cleo, Jimi en Donna ook wel even de beentjes strekken. De eigenaar had net een prachtige siervijver in de tuin laten leggen. U kent het wel, inclusief waterlelies , waterplanten en prachtige vissen. Het enige wat nog ontbrak was het liedje van de Efteling van droomvlucht.

En terwijl de eigenaren vol trots vertellen over de tuin, de vijver en het huis staat er naast mij een druipende Cleo. Half zwarte poten en van staart tot snoet kletsnat. Ik hoor mijzelf nog 10 minuten daarvoor zeggen dat ze zich geen enkele zorgen hoefden te maken. Onze honden waren anti water en dus ook anti – prachtige, mooie, droomvlucht, siervijver….

Vreselijk. Ik kon wel door de grond zakken. Gelukkig was er niks stuk. Maar zo zie je maar weer. Je weet het nooit.

Die zomer hadden we in Nederland de ene hittegolf na de andere. In Beverwijk wonen wij in een huis met een plat dak dus u begrijpt, wij waren dolgelukkig met het feit dat we in Zeeland waren en niet in Beverwijk. We moesten er een stukje voor omrijden maar we ontdekten een stil stukje strand in Burgh-Haamstede. Om er te komen moet je eerst een stukje door het duin lopen. Achteraf bleek dit het naaktstrand te zijn. Maar goed, er ligt praktisch nooit iemand en anders maar wel. We overleven het wel als vreemde eend in de bijt met onze zwembroek en bikini. 😉

Omdat het een rustig stuk strand was namen we de hele roedel mee. Donna in de bolderkar, met daaronder de koelbox, parasolletjes, handdoekjes en de rest van de ANWB strandwinkel. Noem het, en we hadden het mee. En terwijl bij ons in Wijk aan Zee op het strand iedereen hutje- mutje ligt, lagen wij praktisch op een leeg strand. In ons zelfgebouwde hippie kampement.

We liggen nooit te ver van het water vandaar. Zo kunnen de honden zelf bepalen wanneer ze even pootje baden. Dus ideaal. We leggen onszelf neer en kijken hoe onze honden zichzelf heerlijk vermaken. (stelt u zich er niet te veel van voor. Ze slapen, eten, slapen en af en toe wordt er een beetje in zee gebadderd )

Nou ja…badderen…. Jimi doet altijd aan “eilandje drijven” , zoals wij dat noemen. Hij loopt uiterst waardig, bijna als een koning, de zee in. Als zijn buik net het water aan raakt blijft hij staan en zakt dan langzaam door zijn poten. Zo blijft hij dan een paar tellen liggen en dan komt hij er weer uit. Het ziet er zo grappig uit. Een soort drijvende windhond.

Cleo gaat er alleen in als je er een snoepje in gooit. Hoe grappig, want siervijvers springt ze blijkbaar wel zonder blikken of blozen in. Heel bijzonder weer.

En zo hebben wij 6 jaar geleden onze eerste heerlijke zomer beleefd in Zeeland. We vonden het een geweldige stukje Nederland om te verblijven. Vooral als je honden hebt. En elk jaar ontdekken we toch weer iets nieuws. Of komen we leuke mensen tegen.

En zo ook dit jaar. Mijn vriend wandelde door het duin en kwam een man tegen met een podenco. Wij vinden het altijd leuk als we galgo’s, of podenco’s tegenkomen. En blijven vaak staan voor een praatje of een aai. (voor de honden natuurlijk, we aaien niet zomaar wildvreemde mensen over hun hoofd uiteraard). Blijkbaar was dit een leuk en gezellig gesprek want mijn vriend kwam erg enthousiast thuis. Aardige man, bla bla bla, ontzettende lieve podenco, bla bla bla, zijn vrouw doet ook iets voor een organisatie, bla bla bla en hij eindigde met de vraag: “Goh, kun jij niet voor die stichting misschien verhaaltjes schrijven?”.

Ik vroeg hoe de organisatie heette? “Ja, iets met Podencoworld….”

En zo is het cirkeltje weer rond. 😊 De vrouw van de desbetreffende man is Reiny. De penningmeester van Podencoworld. En zo kom je elkaar indirect weer tegen. Of in ieder geval, onze mannen dan.

Tot volgende maand lieve lezers. Volgende week ga ik onze nieuwste portugese podenco aanwinst ophalen. Nina. 12 jaartjes oud. Maar daarover in een volgende column meer.

Groeten van Ampa en een poot van Jimi , Cleo, en Donna

 

column ampa june

dogstars