nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Column  Ampa

We hebben ze allemaal. Goede gewoontes, slechte gewoontes, vreemde gewoontes, irritante gewoontes en ga zo maar even door. 

Als hondengezin kan ik vol trots vertellen dat we in de categorie “gewoontes” ontzettend hoog scoren. Wij, de mensen uit het gezin, maken er, zoals gewoonlijk, een potje van maar vlak onze honden ook zeker niet uit. 

Onze honden hebben de gewoonte om bij ons op bed te liggen. Ik snap dat helemaal. Niks fijners om met je 0,00001% vet lichaam op een Tempur matrasje te gaan liggen waar je ook nog eens alle ruimte hebt. Wij zijn zelf nogal avond mensen dus wij gaan wat later naar bed dan de gemiddelde mens. Maar onze Donna van 17 wordt natuurlijk ook al een dagje ouder. En die denkt; “Ja jongens, het is half 11…tijd om te gaan slapen”. Zo grappig, om zijn klein, militant (want dat is ze wel een beetje) hondje richting de deur te zien lopen. Vervolgens wrikt ze met een soort van terror terriër venijn de deur open om daarna richting de slaapkamer te gaan. Braaf slof ik daar dan achteraan. Doe ik dat niet en laat ik haar wachten, dan gaat ze op de grond plassen. Toch weer een beetje dat venijn wat naar boven komt drijven. Dat is overigens ook een ouderdoms gewoonte geworden van haar. Omdat ze fysiek toch minder kan maar wel alleenheerser wil blijven in het hondenrijk heeft ze bedacht dat ‘ergens op plassen’ een bijzonder effectief machtsmiddel is. Bij voorkeur de hondenmand van het desbetreffende slachtoffer. 

Hebben jullie honden trouwens ook zo’n inbouwde eten en koekjes klok? Onze honden krijgen na de middagwandeling altijd een “groot” koekje. Een konijnen-oor of een buffel-oor. Soms zijn die dingen op. Dan heb ik het niet goed ingecalculeerd of te weinig gehaald. PANIEK!!! ALARMFASE ROOD.

In het begin dacht ik: “joh, vandaag even niet” . Hoe durfde ik? Of ik wel wist wat voor een intens slechte hondenmoeder ik ben. Wel zelf allerlei chocolade pepernoten naar binnen proppen maar te beroerd zijn om de juiste hoeveelheid hondenkoekjes in te slaan.  Standaard rept de honden delegatie zich met spoed naar de werkkamer van “de grote baas” waar luidkeels beklag wordt gedaan over de situatie. (Ondanks dat Donna niks hoort wordt ze toch meegenomen. Wildplassers kunnen altijd van pas komen als er niet gezwicht wordt voor de eisen van de roedel). En mijn vriend komt natuurlijk verhaal bij mij halen. Want ja, hij kan zo toch niet werken met gillende honden naast zich.

……slim he……Jahaa uitgekookte gewoontes. Die hebben we dus ook. 

IMG 0346

En hetzelfde geldt voor het diner. 17.00 uur is 17.00 uur. En dus niet 17.10 of 17.20. Want ook dan laten de gillende keukenmeiden weer van zich horen. Luidruchtige gewoontes dus. 

1 van de fijnste gewoontes vind ik als ik ziek ben. Dat klinkt een beetje gek maar dan draperen ze zich om mij heen als een soort levende warme deken. Heerlijk. Ik ben momenteel geopereerd aan mijn benen. Maakt niet uit waar ik lig, er ligt meteen zo’n warm hondenlijfje tegen mij aangeplakt. 

De slaapgewoontes van, met name, onze windhonden. Hilarisch. Wie kent ze niet. De “is dit een hond of een nog in elkaar te zetten Ikea onderdelen’ houding. De gewoonte om je 1.70 schofthoogte lichaam, in het mandje van de terror terrier te proppen. Alles zit erin behalve de 4 lange galgo poten (waardoor we weer terugvallen op het Ikea pakketonderdelen verhaal als je er vanaf een afstandje naar kijkt)

De gewoonte om als je uitgelaten wordt en je moet poepen dit niet op 1 plek doet maar lopend over het hele pad heen. (Jimi zijn bijnaam is dan ook: “de pad poeper”) 

IMG 0348

De gewoonte om altijd als we het laatste rondje gaan lopen, de windhonden dit tergend langzaam tot het uiterste weten te rekken.  Vooral als het regent, koud is, donker, onder de 20 graden enz enz (het laatste rondje wordt nooit gewaardeerd.)

En de gewoonte om elke keer, hoe lang of hoe kort ik ook weg ben geweest mij vol enthousiasme te begroeten als ik weer thuis kom.  De wiebelende kontjes, de giga ronddraaiende staarten, de kronkelende lijfjes die zo dicht mogelijk bij je willen komen, de neusjes die gelijk in de boodschappentassen verdwijnen maar bovenal ….de vele kusjes die ik van ze krijg.

Zoveel liefde, daar kan geen gewoonte tegenop. 

 

Groeten van Ampa en een poot van Jimi, Cleo en Donna.