nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Column Ampa.

De vorige column ging over ons ochtendritueel.

Zoals jullie hebben gelezen komt die altijd voor de conto van mijn vriend “de grote baas”. 

Het middagritueel doe ik. De reden is dat ik part-time ben gaan werken. We wilden de honden nooit langer dan ongeveer drie uur alleen laten. Dus rond 13.00 kom ik dan altijd thuis. En om 13.30 gaan we altijd lopen. (Tenzij het regent natuurlijk of enorm warm is. Dan doen we een wat korter rondje)

In het voorjaar of in de winter ga ik nog wel eens naar het strand met ze. Wij wonen dicht bij het strand. Een kleine 10 minuten rijden. En we hebben het geluk dat bij ons het gehele jaar door honden op het strand mogen. Voor corona tijd sjouwde ik Donna altijd met mij mee omdat ik haar niet alleen wilde laten.  Maar nu we thuis werken laat ik haar thuis. Bij mijn vriend waar ze altijd op zijn voeten ligt. “Een soort levend kruikje voor de voetjes” aldus mijn vriend. (Hij noemt zijn maat 45 schuiten met kalknagels “voetjes”….wij verschillen hierover van mening maar dit terzijde). Daarnaast wil ik nog even opmerken hoe diep de liefde van de hond richting de mens gaat. Ik ken weinig mensen die zich aan de kalknagel voeten van hun lievelingsmens werpen. 

Afijn, waar was ik gebleven. Dus in de winter en in het voorjaar ga ik naar het strand. En in de herfst en in de zomer ga ik naar het bos. 

Ik ga altijd naar een beschermd natuurgebied vlak bij ons in de buurt. Het nadeel is dat je de honden moet aanlijnen. Het voordeel is…ik hoef niet enorm op te letten. Cleo is namelijk een extreem enthousiaste hond die haar eigen kracht niet kent. 

Als Cleo losloopt en ze ziet een andere hond rent ze er in 1 rechte lijn op af.  Maar echt keihard.  En er komt een lawaai uit…een gegrom…..niet normaal. Als het een mens zou zijn veranderd ze in 1 keer in een soort Tina Trucker die met haar legerkisten de vijand te lijf gaat. 

En ze is dan ook best wel bruut. Als ze zou kunnen praten zou het zo gaan:

“HEEEEEEEE, HEE JIJ!!! IK KOM NAAR JE TOE! NU! HALLO, HALLLOOOOOOOOOOOOOO. IK KOM ERAAN. ZET JE SCHRAP!!!! TIIIIIIINA TRUCKER…(hijg, kwijl, hijg)

In het bos heb ik daar allemaal niet zo’n last van. Ik kan rustig wandelen, in de zomer is het lekker koel. Wel is het lastig als Jim en Cleo allebei aan de ANDERE kant van het pad willen ruiken. (Ik ben vrij klein en ik heb ook korte armpjes dus ja…ik ben soms een paar cm langer na zo’n wandeling omdat ik dan in 1 keer half uit elkaar lig. Maar ach, er zijn ergere dingen dan uitgerekte flubber armpjes nietwaar?

En nu is het helemaal een feest. Want door corona werken mijn vriend en ik allebei thuis. En soms als hij tijd heeft gaat hij ook mee. Hij kan dan Donna dragen terwijl ik met Jim en Cleo loop. Dat vinden ze toch ook wel echt het allerleukst hoor. Met zijn allen door het bos wandelen. De hele roedel compleet. Zoals op de foto te zien. Gezellige boel toch?

Op het moment dat jullie deze column lezen zitten wij in Frankrijk. Uiteraard met de hondjes.Maar daarover in de volgende column meer. 

Voor nu wensen wij jullie een heerlijke zomer toe. Of zoals Cleo zou zeggen:

FIJNE ZOMER LIEVE MENSEN. WHOEHOEHOE HOE HOEEEEEEEEE (dit is hondengejank)

Groeten van Ampa en een poot van Cleo, Jimi en Donna.