nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Column van Ampa

Aangezien wij elkaar nog niet zo goed kennen leek het mij leuk om jullie door middel van deze column mee te nemen in onze dagelijkse rituelen. Te beginnen met ons ochtendritueel. 

Mijn vriend alias ‘De grote baas ‘, heeft altijd alle ochtenddiensten. Rond 07.00 uur (! Jawel u leest dit goed) staat hij klaar in zijn hardloopkleding (ik denk dan altijd….waar begin je aan…werkelijk) en gaat hij zijn dagelijkse hardloopronde maken op het strand. Samen met onze roedel. 

Dit doet hij ALTIJD!....Lieve mensen laat deze zin even tot je doordringen….)

Windkracht 8, regen, zandstormen, eerste kerstdag, gekneusde ribben, de sterfdag van Johan Cruijff, er is geen enkele uitzondering. Hij gaat altijd.! En ook altijd met de complete roedel. Ja, dat leest u goed. Donna van 17 gaat ook gewoon mee.  

Echter voordat ze op het strand zijn gaat daar nog wel e.e.a. aan vooraf. De reacties zijn nogal wisselend op dit (vroege) ochtendritueel. 

07.00   Mijn vriend, alias ‘de grote baas’ roept vol enthousiasme:
              “ JAAAAAA, Wie gaat er mee met de grote baas, wie gaat er mee naar buiten met mij?”
               (Beeldt u zich een beetje de toon van Emiel Ratelbaan in. Om 07.00 uur in de ochtend…..)

Donna: Geen enkele reactie. Nu is Donna doof en licht dementerend dus dit valt nog te verklaren.
Jimi: Geen enkele reactie. Neemt überhaupt niks serieus op dit vroege tijdstip.
Cleo: Staat al bijna bij de auto. “Gaan we? Gaan we nu? Nu? Nu? Nu? Wanneer gaan we nou? “
Ik: “Serieus Jerome, kan het alsjeblieft wat zachter? (Ik ben absoluut geen ochtendmens en ik hou al helemaal niet van hardlopen)

Dit duurt ongeveer een kwartier. Vergelijk het met een soort snoozen alleen betreft het hier niet de wekker maar een volwassen man en drie honden. (Er zit ook geen uitknop op).

Maar goed uiteindelijk staan er drie honden in de gang waarbij Donna niks heeft meegekregen van wat dan ook omdat ze overal doorheen slaapt. Jim zwaar beledigd is omdat ik hem uit bed heb moeten duwen en heeft Cleo al een kleine marathon achter de rug doordat ze uit pure enthousiasme door het hele huis heeft lopen rennen waarbij er uiteraard standaard een “situatie” ontstaat. Denk aan het omverlopen van de bananenplant die er al 5 jaar staat, het omverstoten van een vergeten theekopje op de lage salontafel, tegen een deur oplopen, of ruzie zoeken met Jimi omdat die vindt dat ze te druk doet. 

Als vervolgens iedereen in de auto zit (Donna heeft nog niets door, die slaapt gewoon door), Jimi zijn driedubbele waterdichte regenpak aan heeft (hij schijnt te smelten in de regen, in de zon, als er zand opwaait. Kortom Jim wil altijd een jas aan) en Cleo piepend van opwinding in de auto zit gaat de roedel op weg naar het strand. En zodra ze daar zijn aangekomen gebeurt er toch iets magisch. 

Mijn vriend begint te rennen. Rustig aan. Op zijn gemak. Hij heeft een ritme gevonden waar Donna het meest comfortabel bij is. Haar pootjes en heupjes heeft hij van tevoren los gemasseerd zodat ze iets soepeler loopt. En daar gaan ze. Cleo en Jimi als twee paradepaardjes erachter aan. 

Op een goede dag rent Donna nog zo’n nog 400 meter mee. De rest van de resterende 7 km brengt ze door in de armen van mijn vriend. Die gewoon verder hardloopt met haar in zijn armen. Jimi en Cleo doen hun eigen ding. Dat verschilt van dag tot dag. Speuren, jagen, spelen, badderen in een mini plasje (voorzichtig, Jimi smelt natuurlijk). Met andere honden, alleen of samen. 

En aan het einde van de 7 km doet mijn vriend altijd nog rek- en strekoefeningen. En terwijl hij dat aan het doen is komen ze allemaal weer terug. Donna snuffelt heerlijk rond en Jim en Cleo gaat trouw bij mijn vriend liggen. Of staan.  “Ik word omringd door liefde” zegt hij altijd over dat soort momenten.  

Het is gewoon magisch. 

Groeten van Ampa en een poot van onze hondenroedel Jimi, Cleo en Donna

IMG 3143