nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Column Trudi Ooms 

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik ga stoppen met de maandelijkse column. Niet omdat het niet leuk meer is, maar omdat ik er echt de tijd niet meer voor heb. Ik heb het altijd met veel plezier gedaan en ben jullie ook heel dankbaar voor alle leuke reacties en likes. 

En hoezo geen tijd meer, het is toch maar één keer per maand? Dat klopt. Echter werk ik ook nog als copywriter voor een reclamebureau, rij ik vier avonden op de stadsbus in Woerden en sinds een jaar is mijn lieve moedertje dement en verblijft zij in een verpleeghuis. Ik ga hier twee keer per week naar toe en haal haar één dag per week naar mijn huis. Daarnaast zijn we ons huis aan het opknappen en daar gaat ook meer tijd inzitten dan ik gedacht had. 

 

En dan zijn er natuurlijk ook nog onze vier geadopteerde Spanjaarden. En zij zijn nu precies één van de hoofdredenen dat ik ga stoppen. Hoe leuk alles ook is en hoe druk ik het ook heb, de honden mogen niets te kort komen. Ik heb niet de makkelijkste roedel, bewust voor gekozen overigens, dus hebben zij ook misschien ook iets meer aandacht nodig dan een “normale” hond. 

Mijn partner werkt overdag en ik ‘s avonds zodat er de meeste tijd van de week altijd iemand thuis is, maar er moet natuurlijk ook gewandeld, gezwommen, gegraven, door de vogelstront gerold en gerend worden. 

Dus moet je soms van een paar dingen afscheid nemen en daar is deze column er helaas eentje van. Omdat ik dit pas onlangs aan Podencoworld gemeld heb is er nog geen opvolger. Dus mijn vraag aan jullie is.......wie wil het stokje van mij overnemen? De meesten van jullie die deze column lezen hebben, naar alle waarschijnlijkheid, ook een geadopteerde hond of misschien wel een hele roedel. 

En met een een geadopteerde hond is er altijd wel iets te beleven. De één kan rennen als de beste, een ander steelt je bord leeg en weer een ander heeft een bijzonder sterk ontwikkeld jachtinstinct. Wat niet altijd even leuk en makkelijk is. 

 

Neem onze Bodeguero, dove Dot. Voor de tweede keer in vier jaar greep ze vorige week zondag om half acht ‘s morgens een broedende eend van het nest. Niet omdat ze losliep, ze zat gewoon aan de riem, maar omdat de eend zo dom was om op slechts vijftig centimeter van het fietspad af in het gras te gaan zitten broeden. 

Voordat ik het wist vloog er een hoop dons en veren door de lucht en ging het krijsen van de eend door merg en been. Ik kreeg de eend los en deze vloog het water in alwaar de ziel meteen verkracht werd door vier mannetjes eenden. 

Ik was blij dat ze nog leefde maar ik wist niet hoe ze eraan toe was. Ik probeerde de woerden met stokjes en stenen van de gewonde eend af te krijgen, maar ze bleven aan de gang. Ik ben met één been in de sloot gaan staan en heb die mannetjes eend er serieus afgemept en de rest verjaagd. Ja ja, dat is de natuur maar niet met een weerloos slachtoffer Donald Fuck! 

Ik ben met één nat been terug naar huis gerend om Dot en Yip thuis te brengen en ben toen al bellend met de dierenambulance terug gerend. De eend zat ineengedoken in het riet. Voor het moment lieten de hitsige mannetjes haar met rust. Ik ging op zoek naar het nest want het was hartstikke koud en de eieren lagen al een tijdje zonder moeder eend. Er lagen negen eieren in en ze waren nog warm. Natuurlijk had ik niet even een doosje of handdoeken meegenomen van huis dus stopte ik voorzichtig 5 eieren in mijn ene jaszak en vier eieren in mijn andere jaszak. 

En nu heel voorzichtig lopen. Ik begrijp nu waar de uitdrukking op eieren lopen vandaan komt. Ondertussen werd ik teruggebeld dat de dierenambulance er bijna was. Gelukkig want ik liep erbij alsof ik in mijn broek gepoept had om de eieren maar heel te houden. Ondertussen was het been waarmee ik in de sloot gestapt was ook nog eens behoorlijk onderkoelt dus dat werkte ook niet echt mee. 

De ambulance medewerkster ving de uitgeputte eend met een net en controleerde haar. Gelukkig geen gebroken vleugel(s) maar wel twee lelijke striemen op haar rug waar de veren eruit waren getrokken. Daar moest ze voor behandeld worden. 

Ze werd in een benchje gestopt en de eieren werden in een doosje met handdoeken gelegd. Gelukkig kent het verhaal een happy end moeder en kuikens maken het uitstekend. Moeder eend is inmiddels hersteld en de eieren zijn allemaal uitgekomen. 

 

Als je nu denkt; hey herkenbaar, ik heb ook zoiets meegemaakt of mijn hond kwam pas thuis met de postbode en liet deze niet meer los, of jouw honden hebben je net gebakken cake van het aanrecht gestolen. Kortom het is nooit saai met die hond(en) van mij en ik vind het ook leuk om een column te schrijven, stuur dan een berichtje naar  en neem het stokje van mij over. Ik kijk ernaar uit om jouw column te lezen. 

En vind je het eng? Nou, dat vind ik dus ook nog steeds. 

Podencoworld bedankt voor het vertrouwen, veel succes en wie weet tot ziens.