nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Column Trudi Ooms

Met het adopteren van onze honden hebben wij ook een zogeheten kotst-u-maar- huisdieren abonnement bij de dierenarts. Wij hebben geen enkele hond die nooit bij een dierenarts is geweest voor een injectie om te kunnen spugen. 
Het begon met Mac, een Jack Russel. Mijn partner zat bij de salontafel spareribs te eten. Ik had hem al een paar keer gevraagd om met zijn bordje bij de eetkamertafel te gaan zitten in verband met een paar aasende honden rond de salontafel. 
Nu gebied de eerlijkheid mij wel te zeggen dat wij nooit aan de eettafel eten. Wij hebben die tafel uitsluitend voor de sier en om er de hele inhoud van je broek-en jaszakken op leeg te kiepen. 
Maar natuurlijk ging het fout. Obelix trok een rib uit elkaar en ik zag een al reeds afgekloven bot op de grond vallen. Mac zag dat ook en in één schrok was het bot weg.  Partner is er eentje van het type; dat kan niet. Dus toen hij nog vol in de ontkenning van zijn bord naar het kleine bekkie van Mac keek hing ik al aan de telefoon met de dierenarts. Partner lag inmiddels op zijn knieën onder de bank te kijken of het bot daar misschien lag. Want no way dat dat door de keel van Mac was gegaan. Een twintig minuten later kotste Mac bij de dierenarts het enorme bot uit. De dierenarts keek even bevreemd toen ik vroeg of ik het bot mee naar huis mocht nemen als bewijslast, maar ging toch een plastic zakje halen. 
Thuis gekomen kotste partner zijn verorberde spareribs eruit na het zien en ruiken van het ranzig zuur ruikende bot dat ik hem voorhield, maar dat zal hem leren! 

Of die keer dat we thuis kwamen en er alleen nog de poten van partner zijn nieuwe bril op de eettafel lagen. Wederom grote paniek. Deze keer was Floss de dader. Hij was de enige die op de eettafel kon. Met grote spoed naar de dierenarts gescheurd waar ook Floss de spuugspuit kreeg. Toen ik vroeg of het glas geen inwendige schade gemaakt had kon dat bijna niet volgens de dierenarts hiervoor was het glas niet scherp genoeg, maar voor de zekerheid hem toch nog maar een keer laten spugen. Arme Floss. 

En dan had je die keer, tijdens de vakantie, op Texel. Siep lag iets te eten op de bank wat nogal knarste. Toen ik ging kijken sloeg de schrik mij om het hart en gilde ik alles bij elkaar. Het was een glazen nagelvijl. Geen idee waar ze die gevonden had maar er was nog maar een klein stukje over. 
Dierenarts aldaar gebeld en we konden ook daar meteen komen. Dat was mooi want ik was al onderweg. Siep een spuit gehad en in tegenstelling tot de andere honden duurde het erg lang voordat ze ging spugen. Toen het er uiteindelijk uit was moesten een assistente en ik, op onze knieën de stukjes glas uit de kots halen om zo de vijl weer te reconstrueren. Ondertussen ging de dierenarts foto’s en een echo van de maag van Siep maken. 
Anderhalf uur hebben we met onze vingers in de kots zitten roeren tot we een redelijke vijl in elkaar hadden gezet. In CSI hebben ze dit met vijf minuten voor elkaar. Uiteindelijk was alles eruit en zagen de foto’s en de echo er goed uit. 
Wel heeft Siep de hele middag op schoot gezeten. Die profiteerde daar maar wat graag van. Ze was zooo zielig. 

En dan de keer met Yip. Yip vreet werkelijk alles maar dan ook alles. Die hadden we achteraf beter Kliko kunnen noemen. In onze tuin staan twee grote laurierstruiken die inmiddels tot bomen zijn verworden. Één keer per jaar geven ze van die blauwe besjes af en dat gedeelte, waar de besjes vallen, zetten we dan af met gaas zodat ze niet opgevreten kunnen worden.  Waarom haal je ze dan niet weg hoor ik u denken... nou dat is vanwege een enorme gluurbuur, maar dat is een ander verhaal. Echter heeft Yip zich toch op een gegeven moment achter het gaas weten te wurmen en aan zijn paarse, onschuldige bek zag ik dat hij zich tegoed had gedaan aan die besjes.  Meteen weer de dierenarts gebeld en in de auto gezet om naar de praktijk te rijden. Waarom eerst bellen? Ze doen het altijd op ZONDAG!! 
En weer zaten we, deze keer in de buitenlucht, op onze knieën de besjes te tellen. Waarom weet ik nog steeds niet want hoe wist de dierenarts zo zeker hoeveel Yip erop had, maar vooruit het waren er drieëntwintig. Op zich is het vruchtvlees niet schadelijk maar zijn het de pitjes die vergif zijn voor de hond. 

En dan hebben we nogmaals Floss. Floss moest voor controle naar de dierenarts waar er, uit zijn poot, bloed gehaald moest worden voor onderzoek. Op zich geen probleem want Floss werkt gewillig mee, maar er moest tot thuis even een drukverbandje om zijn poot. Toen ik thuiskwam en de achterklep open deed was het verband er al af. Maar niet dat het los in de auto lag, nee dat was gewoon opgevreten. We konden meteen weer terug. Spuugspuit erin en verband eruit. 

En hebben we Dot nog. Die kwam ineens schuimbekkend de kamer in. Meteen weer weer grote paniek en de dokter gebeld. Het was zondag hè. Er werd aan gif gedacht dus meteen de spuugspuit erin. Er kwamen twee padden mee. Padden scheiden een giftige stof af waardoor een huisdier kan overlijden. Dot heeft hier verder gelukkig geen nadelige gevolgen van overgehouden maar wij gaan wel dagelijks in de tuin op paddenjacht om ze elders uit te zetten. Nou ja, wij....ik dus. Partner moet ervan kotsen, zelfs zonder spuit.