nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Column Trudi Ooms

Ze zeggen wel eens dat honden reageren op klanken en niet kunnen verstaan wat je zegt.

Koekje, eten en ga je mee? begrijp ik nog wel, maar die van mij weten echter precies wie oma is. 

Oma, mijn moeder, was voor het laatst in juli 2020 bij ons thuis. Eind juli is ze gevallen, opgenomen in het ziekenhuis en was ze binnen vier weken dement. 

Sinds september zit ze in een verpleeghuis. 

Vanwege Corona mag ik haar niet ophalen en mee naar mijn huis nemen. Ik mag uitsluitend op bezoek in het verpleeghuis. Daar waar ze niet meer weet wat ze een uur geleden gegeten heeft herinnert ze zich onze honden nog uitstekend. 

Ze vraagt regelmatig naar ze en ze kent ook de namen nog. 

Maar de honden, op dove Dot na, herinneren haar ook nog heel goed. Zodra ik het woord “oma” laat vallen rennen de horenden naar haar stoel, gaan er of inzitten of ze blijven heen en weer lopen tussen de voordeur en die stoel. 

Wat ook altijd zo bijzonder is is dat ze zo voorzichtig met mijn moeder omgingen. 

Daar waar ze iedereen bij binnenkomst bespringen of in het geval van Siep omverlopen, zo voorzichtig waren ze met “oma”.

Als mijn moeder met haar rollator de kamer binnen kwam stonden ze netjes op een rijtje te kwispelen en begroetten ze haar heel voorzichtig om de beurt. 

Ik stond daar altijd versteld van. Nooit hoefde ik bang te zijn dat ze haar omver sprongen of dat ze over Yip struikelde. Wat hier standaard drie keer per dag het geval is. 

Zelfs Floss, die zich nooit door anderen laat aanhalen, kwam regelmatig een aaitje halen bij “oma”.

Omdat mijn moeder de honden zo mist heb ik een pluchen hondje voor haar gekocht. Het is de beste aanschaf, op mijn eigen honden na dan, die ik ooit gedaan heb. Al moet wel regelmatig dit hondje voor haar uitlaten. Dus loop dan maar even met hem naar de lift en terug. 

Ik hoop dat ze snel weer komen mag, maar tot die tijd moet ze het doen met haar eigen “Mac” die vernoemd is naar onze Mac die we een jaar geleden hebben moeten laat gaan.

imagemac

Zo meteen ga ik even met Yip naar een autistische jongeman die heel goed reageert op hem. We gaan dan een half uurtje wandelen. De jongeman loopt moeilijk door een ongeval op jonge leeftijd, maar nooit maar dan ook nooit zal Yip voor zijn voeten lopen. Iets wat hij bij ons dus ook standaard doet en wat wij hem, door zijn enthousiasme, niet kunnen afleren. 

Het blijft zo bijzonder hoe goed honden bepaalde situaties aanvoelen. Daar kunnen wij mensen een voorbeeld aan nemen. 

imageyip