nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Column door Trudi Ooms

Op het moment dat ik buk om een koekje te pakken voor bij de thee spring je de bril van mijn hoofd en raak je mij vol op mijn wenkbrauw. Ik zeg niets en zoek naar mijn bril in de hoop dat hij nog heel is. 
Ik kan je wel wat doen dus negeer ik je. Dit is niet de eerste keer. Ik moet er eigenlijk op voorbereid zijn want ik weet dat het ieder moment weer kan gebeuren. Je bent net een vlo met je gespring. 
Ik hou mezelf voor dat je niet beter weet. 
Ik hou rekening met het feit dat niemand precies weet wat jij in je jeugd hebt meegemaakt. Je hebt je ouders waarschijnlijk nooit gekend. En je “pleegouders” hebben je zwaar verziekt. 
Je bent zeer waarschijnlijk ook met de “verkeerde” vrienden in aanraking geweest want je steelt. Ik moet alles achter slot en grendel verbergen. 
Ik schenk mijn thee in en haal een zakje ijs uit de vriezer om tegen mijn wenkbrauw te houden. Standaard uitrusting sinds jij er bent. 
Je hebt spijt en weet van gekkigheid niet wat je doen moet. Je danst weer voor voor me uit. Je trekt zelfs een grimas en kruipt dicht tegen me aan op de bank. 
Zo gaat het de hele dag door. Laat je me niet vallen dan kras je me open somt bijt je zelfs. Zachtjes natuurlijk. Want je wilt aandacht omdat ik je bewust negeer. 
Daarnaast heb je ook nog eens zwaar adhd en kenmerken van meerdere stoornissen zoals bijvoorbeeld verlatingsangst. 
Ik ken er geen één die zo nerveus is als jij, en niets wilt of kunt begrijpen. Waar je zus die stokdoof is alles te leren valt, zo hardleers ben jij. 
Je oren zijn prima maar luisteren ho maar. 
Ik heb ook nog nooit zoveel geduld op moeten brengen en zo vaak tot 50 moeten tellen in plaats van tot 10. 
Maar aan de andere kant ben je zo ontzettend lief, zo dankbaar en zo loyaal. Je kunt met ieder mens en dier goed opschieten. Je maakt kinderen en ouderen blij als we ze tegen komen. 
Maar God, wat veroorzaak jij veel “ongelukjes”  in huis en wat is er al veel gesneuveld als jij in de Max Verstappen stand vanuit de tuin de kamer in schiet en weer terug. 
Drie nieuwe hor gordijnen dit jaar, twee (antieke) vazen, vijf kussens heb je laten “ontploffen”, een afstandsbediening beschadigd, een stift aangevreten (je liep weken met een blauwe bek), waxine lichtjes en kaarsen kunnen we niet meer neerzetten, planten en bloemen alleen nog in de tuin, tijdschriften ben je dol op. Jij bent de enige die ze hier leest, wij krijgen de kans daar vaak niet meer voor. 
En weet je hoe moeilijk je vlekken van natte theezakjes van de witte leren bank krijgt? 
Ik ben geen opvoedwonder. Je hoeft van mij niet te gaan zitten en een poot te geven. 
Ik ben blij en gelukkig dat je weer gewoon hond kunt zijn. Maar ietsie pietsie minder druk, al was het maar één uur per dag, zou heerlijk zijn. 
Wie je bent? Mijn eigen lieve staartloze Spaanse schooier Yip. Een geschenk, een klein wondertje, gewoon een echte Yip die nu opgerold op mijn schoot mij verliefd ligt aan te kijken en ik hem, met mijn ene oog, verliefd terug aankijk. 
Zo maar even wat camouflage crème aan gaan brengen op mijn andere oog voordat de buren de partner gaan verdenken. 

Bovenstaande schreef ik twee jaar geleden op mijn eigen Facebook toen we Yip net hadden. Yip is één van onze honden met een rugzakje. Hier hebben wij bewust voor gekozen. Vier van onze honden komen uit de zogenaamde dodencellen. Op het nippertje gered maar meestal weet je niets over de achtergrond van zo’n hond. 
We zijn nu twee jaar verder en Yip sloopt niets meer. Er staan weer planten en bloemen in huis en kunnen we weer gezellig kaarsjes branden. Stelen doet hij ook niet meer, zeuren om iets des te meer. 
Luisteren doet hij als de beste en nog steeds is hij een lieve allemansvriend. 
Je open krassen, laten vallen omdat hij voor je uit danst zit kennelijk wel standaard in het pakket. 
Yip is nog steeds nerveus maar hij heeft zich geweldig goed ontwikkeld en heeft zich uitstekend aangepast in de roedel en in ons huishouden. En wat hebben wij hiervoor moeten doen?
Eigenlijk helemaal niets. Behalve hem hond laten zijn. Oh ja, en best wel een beetje veel geduld op moeten brengen. Liefde was er meteen al, van beide kanten. 
Adopt don’t shop! ❤️