nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Column van Trudi Ooms

Ik zou graag een vrolijke column willen schrijven, maar op dit moment zijn er alleen maar zorgen om Floss. Onze allereerste geadopteerde Podenco mix uit Spanje via Podencoworld. 

Ik heb het al eerder genoemd. Floss heeft een vergroeiing aan zijn laatste ruggenwervel en dat is niet operabel omdat er zenuwen doorheen lopen. Om de drie weken laten we een foto maken om te zien wat de status is. Floss zit aan de maximale medicatie wat pijnbestrijding betreft. Hij is nog niet verlamd en loopt nog redelijk mee maar je merkt wel dat het meer moeite kost. 

Floss heeft een vreselijke “jeugd” gehad met zware mishandeling en martelingen. Hij is nu acht jaar waarvan zeveneneenhalf jaar bij ons. Maar hij is altijd zwaar getraumatiseerd gebleven. In en rond huis heeft hij het naar zijn zin en geniet hij. Zwemmen is zijn lust en leven maar dan wel in een omgeving waar geen andere honden of mensen zijn. Teveel prikkels. In Reeuwijk zijn diverse weilanden met sloten waar ik rustig met hem kan lopen, echter dit mag hij nu niet meer. Al maanden loopt hij alleen de uitlaatronde. Ik merk dat hij terugvalt in angstiger gedrag en soms lijkt hij zelfs wat depressief. 

Natuurlijk hebben we er meerdere artsen, die gespecialiseerd zijn in orthopedie, er naar laten kijken. Maar allemaal komen ze tot dezelfde conclusie, de brug van kraakbeen groeit en zal uiteindelijk leiden tot verlamming. Zover willen wij dat uiteraard niet laten komen. Vooral omdat hij aangeeft het nog naar zijn zin te hebben. We houden hem goed in de gaten en laten hem zelden alleen en als dat al zo is, dan is dat voor heel even.

Maar het blijft een vreselijk dilemma want je wilt hem niet kwijt. Je gunt hem nog zoveel en niets menselijker dan het goed bedoelde egoïsme om je hond zolang mogelijk bij je te houden. Je zegt tegen jezelf. maar hij kwispelde nog zo blij voor zijn kluifje, of hij ligt toch lekker rustig op zijn bedje of hij gaat nog zo graag mee naar buiten. Natuurlijk, jouw hond is gewoon loyaal en nog steeds doet hij zijn best om de brave hond te zijn. 

Maar wanneer is het dan het juiste moment? Een leidraad kan het boekje van Hugo van Duijn zijn, met de titel; Zijn we niet te vroeg? 
Mijn dierenarts maakte mij hierop attent na het dilemma om Mac in te laten slapen in december vorig jaar. Ik wilde dit eerst niet lezen maar ben blij dat ik het toch gedaan heb. Na het lezen van dit boekje besloten wij om Mac twee dagen voor Oud en Nieuw te laten euthanaseren. Ook omdat we hem hiermee nog de angst voor het vuurwerk konden besparen. Maar dan volgt weer het schuldgevoel dat je hem net voor het nieuwe jaar hebt laten inslapen en ga je daardoor zelf met zoveel verdriet het nieuwe jaar in dat elkaar gelukkig nieuwjaar wensen voelt als verraad. 

Maar voor euthanasie bij je huisdier is er nooit een “goed” moment en je bent nooit te vroeg maar heel eerlijk, vaak te laat. Weliswaar vanuit jouw oogpunt uit liefde maar vanuit het standpunt van je huisdier vaak te laat. Wij staan nu weer voor hetzelfde dilemma met Floss.

Woensdag wordt er weer een foto gemaakt, maar we bereiden ons voor op het ergste. Misschien gaat hij nog even mee maar misschien krijgen we het vreselijke advies dat wij vrezen. Onderstaand de link naar het boekje. Misschien hebben sommige van jullie, die het boekje nog niet kennen, hier ook iets aan. Ons heeft het geholpen in de beslissing, maar het blijft een vreselijke beslissing en doet niets af aan het verdriet.

https://hondenaanboord.nl/euthanasie/