nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Column door Trudi Ooms.

Door het hele huis liggen minstens tien tennisballen her en der verspreid. (vooral die bal net onder de laatste traptrede is levenslink) Om over de tuin maar te zwijgen, daar liggen minstens zoveel zompige en vieze exemplaren. Maar altijd en eeuwig zijn er hier twee honden die precies die bal willen die de ander net gepakt heeft. En dan vooral juist die ene tennisbal waarvan er al een stukje stof loszit zodat die bal lekker “uitgekleed” kan worden of erop gekauwd kan worden tot je er misofonie aan overhoudt. 

En heeft één van de twee, Floss of Siep, nu net die bal dan kun je je lol op en moet één van ons de arbitrage op zich nemen. Er wordt dan door de hond zonder bal, gepiept, overdreven smakkende geluiden gemaakt, gezucht, gekrast over de vloer, eindeloos lange gapen geslaakt en geblaft. En dat op zo’n anderhalve meter afstand van elkaar. (Die anderhalve meter regel hebben ze in ieder geval dan wel weer goed begrepen) Alles om die bal te kunnen bemachtigen wordt uit de kast getrokken. 

Soms wordt er opgestaan en weggelopen naar bijvoorbeeld de keuken, (daar bevindt zich immers het lekkers) dit in de hoop dat de ander mee loopt en zijn of haar bal laat liggen om vervolgens razendsnel toe te kunnen slaan. Of er wordt heel snel opgesprongen en blaffend naar de voordeur gerend terwijl er niets is. Alles in de hoop om de “balbezitter” van die plek weg te krijgen. De Bodeguero’s staan een kwartier later nog te blaffen en begrijpen er niets van. Er was toch iets bij de voordeur aan de hand?  Maar door schade en schande wijs geworden staat diegene met de bal niet op. En dan ook nog eens zo’n negen van de tien keer doet diegene met de bal er he-le-maal niets mee, maar ligt er wel een beetje gluiperig bij te kijken, zo van; nanananana.

image0

Of er wordt op de bal in slaap gevallen. Maar vergis je niet. Floss slaapt met één oog open. En Siep maar drammen, ons zo af en toe, met een zielige blik, aankijkend of wij iets kunnen betekenen voor haar. Als het andersom is blijft Floss ons daarentegen aanstaren tot we er nerveus van worden en wij hem één voor één alle overige ballen aanbieden die hij natuurlijk stoïcijns weigert. Met Siep gaat het wat makkelijker. Die is nog wel eens om te kopen met haar piepende kikker en vergeet dan dat ze met de tennisbal bezig was. 

Maar het lijkt ons niet zo verstandig om de bal van roedelleider Floss af te pakken en om deze vervolgens aan één van zijn onderdanen te geven. Die ondermijning van zijn gezag neemt Floss mij gerust twee dagen kwalijk. Mocht dit spelletje zich de volgende dag weer eindeloos herhalen pak ik, de enige echte roedelleider, de bal af en gooi deze in de prullenbak. 

Het duurt dan weer een paar dagen voordat het tennisballen ritueel zich herhaalt, want eerst moet een bal echt goed smerig en zompig zijn om er een stukje stof van los te krijgen. De Bodeguero’s kennen dit probleem helemaal niet. Die kunnen alles delen. Mits het eetbaar is. Dan is het vertrokken voordat je met je ogen kunt knipperen.