nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Ik ben óf een hele goede opvoeder óf een hele slechte. Persoonlijk hou ik het liever een beetje in het midden. Ik heb namelijk een hele eigen methode ontwikkelt. De zo geheten Floss-je-broek-zit-los methode maar daar heb ik al eerder een column over geschreven. Deze opvoed methode heeft zich eigenlijk door schade en schande wijs geworden ontwikkelt. 

Toen ik zeven jaar geleden Floss via Podencoworld adopteerde had ik nul komma nul verstand van het opvoeden van een getraumatiseerde hond door zeer zware mishandeling. Ik ging naar een puppen training maar dat was de eerste fout. Floss moest daar dingen doen zoals zitten en voor komen. Maar dat kon hij allemaal al want hij zat alleen maar achter mijn benen. Daar viel geen eer meer aan te behalen. De harde stem van de trainster deed hem plassen van angst dus na twee keer geloofden Floss en ik het wel. Thuis ging het prima. Tenminste zolang wij er maar bij waren. Ik had zes weken vrij genomen om dag en nacht bij hem te zijn. Mijn tweede grote fout want Floss was werkelijk overal bij. Als ik ging douchen zat Floss in de badkamer, als ik naar het toilet ging liet ik de deur open en zat Floss voor mijn voeten. Als ik naar zolder ging om de was op te hangen liep Floss mee. Hij sliep zelfs naast bed. 

image2

Maar toen ging ik weer halve dagen werken. En iedere keer als ik thuis kwam was het bankstel ingekort. In een paar maanden tijd gingen we van een royale hoekbank naar een knusse tweezitter. Aan alle zes eetkamerstoelen ontbrak na een half jaar een poot. Dat was niet zo heel erg want wij aten toch altijd op de bank met ons bord op schoot. Visite uitnodigen werd wel wat lastiger. Sommigen namen zelfs hun eigen klapstoel mee. En maar blij doen als je thuis kwam want straffen maakte hem nog banger en is ook zinloos omdat hij niet begrijpt waarom hij gestraft wordt. Ik had Floss te afhankelijk gemaakt en mede hierdoor verlatingsangst gecreëerd. 

Een bench was geen optie. Hij huilde daarin als een wolf en stuiterde met bench en al door de kamer. De buurvrouw hing al na een uur aan de bel. En ik heb echt hele makkelijke buren. We moesten stap voor stap het vertrouwen van Floss gaan opbouwen zodat hij wist dat wij weer terug kwamen en hem niet in de steek lieten. Door het weggaan op te gaan bouwen met eerst een minuut, daarna twee minuten etc. heel veel engelengeduld en hem niet abnormaal meer te pamperen ging het slopen na een klein jaar over. Dat er niets meer te slopen viel zal ook wel meegeholpen hebben. Voorzichtig begonnen we de meubels te vervangen. Eerst een bankstel en daarna de rest.

Floss hoefde verder niet opgevoed te worden. Hij kan prima los lopen. Wij hoeven hem niet in de gaten te houden hij houdt ons in de gaten en loopt nooit ver weg. Binnen gedraagt hij zich voorbeeldig en luistert perfect. Het is echt de ideale hond geworden. Oké hij is wat overdreven waaks en beschermend maar hij wil natuurlijk op zijn manier ook wat terug doen voor ons. Quid pro quo oftewel voort wat hoort wat zal zijn gedachten zijn. 

Maar we gunden hem toch een maatje van zijn eigen formaat zodat hij daar lekker mee kon rennen en ravotten want aan die arrogante Jack Russels had hij niet veel. En zo kwam Siep, een pup van ca zeven maanden die je ook werkelijk niets maar dan ook niets hoefde te leren. Je kon haar meteen alleen laten, ze sloopte niet, ze kon vrij snel los lopen en naar cursus was totaal overbodig. Geldverspilling, tijdverspillingen maar vooral energie verspilling. 

image1

Hadden wij het dan zo getroffen? Welnee! Een Mastin doet namelijk precies waar hij of zij zin in heeft. We hadden natuurlijk veel geleerd van hoe het niet moest met Floss. Maar voor ons is het belangrijk dat een hond ook echt hond kan en mag zijn. Zeker gezien onze honden allemaal een rugzakje hebben. (Bewuste keuze overigens) Een hond hoeft hier geen poot te geven, om te rollen of weet ik wat voor kunstjes nog meer te kunnen. Natuurlijk zijn er regels maar dat zijn voornamelijk de basis regels waar Siep zich aan moet houden. Zoals bijvoorbeeld niet op de salontafel met die grote kop. Niet aan de eettafel  gaan zitten. Ook niet als oma en opa er zijn. En niet in bed. Ze heeft tenslotte een eigen mand op de slaapkamer staan. 

Maar ben ik nu een goede of een slechte opvoedster? 
In het kader van het omdenken wil ik het zo stellen, Siep is nu vijf jaar bij ons en al met al heeft zij ons toch maar keurig opgevoed.