nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Meestal heb ik mijn column over één van mijn honden al meteen klaar na de vorige. Vooral nu Siep een beetje populair begint te worden. Echter heb ik deze keer totaal geen inspiratie. Dit heeft er mede mee te maken  dat wij voor onze oudste hond, die ik met 6 weken van een broodfokker heb gered, een verwoestende diagnose hebben gekregen. Mac moet doorgaan voor een Jack Russel maar lijkt er niet heel veel op. Vandaar waarschijnlijk ook dat de fokker toentertijd van hem af moest. Vroeger grapten we altijd dat hij een Polynesische dwergherder is als mensen vroegen wat voor ras hij was. 

Enkele weken geleden hebben wij, na meerdere onderzoeken waaronder ook in Utrecht, te horen gekregen dat Mac aan de ziekte van Cushing lijdt. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar Cushing is een sluipmoordenaar. Mac dronk altijd al veel en had een rare tic. Hij likte altijd de hele vloer af en later kwam daar een tweede tic bij en zat hij af en toe hysterisch aan zijn poten te bijten. De dierenartsen konden niets vinden tot enkele weken geleden. Uit urine onderzoek bleek het de ziekte van Cushing te zijn. Deze ziekte wordt veroorzaakt door een goedaardige tumor onder de hersenen (in de hypofyse) of door een kwaadaardige tumor in de buik (bijnier tumor)

De ziekte van Cushing wordt voornamelijk vastgesteld bij honden van middelbare leeftijd of oude honden. Mac is twaalf jaar. Hij heeft de tumor in zijn hoofd. Op zich is deze tumor goedaardig maar hij groeit waardoor Mac mogelijk erge hoofdpijn kan krijgen. Bij Mac is het te laat ontdekt en de medicatie tegen deze ziekte zou bij hem averechts werken dus nu is Mac nu een hondje van de dag. Daarnaast verandert zijn vacht ook heel erg door deze ziekte en is hij nu net een uitgeplozen bolletje wol. Ook heeft hij een extreem bolle buik wat ook een symptoom van Cushing is. Wekelijks gaat hij naar de dierenarts voor een check-up en gelukkig hadden wij ons werk al zo kunnen inrichten dat mijn partner overdag werkt en ik ‘s avonds zodat Mac nooit alleen is. 

Maar waar ik erg bang voor was is onze Siep. Siep en Mac hebben elkaar nooit gelegen. In het verleden kwam het zelfs wel eens tot een clash. Siep moet Mac niet en de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dat geheel Mac zijn eigen schuld is. Ze negeren elkaar gelukkig zoveel mogelijk. Maar nu Mac ziek is, de zwakkere broeder dus, was ik reuze alert op die twee. Maar tot mijn grote verbazing is Siep juist heel lief voor Mac. Ze komt steeds vaker even bij Mac zitten of geeft in het voorbij lopen een lompe knuffel op haar eigen manier waar Mac zich dan weer een breuk van schrikt wat niet goed is voor de aanmaak van cortisol (stress hormoon dat aangemaakt wordt door de bijnierschors)Ook laat Siep Mac netjes voorgaan de kamer in, daar waar ze Mac eerst per ongeluk expres omver liep. Ook Floss, de andere Podenco komt regelmatig even kijken hoe het met Mac gaat en staat zelfs zijn sofa af als Mac erop wil liggen. Floss gaat dan op de grond voor de sofa liggen en houdt netjes de wacht. En de Bodeguero’s kijken meewarig toe zonder blaffen of zeuren als Mac wat vaker naar buiten mag/moet omdat hij veel moet plassen veroorzaakt door veel drinken. Ook één van de symptomen van Cushing. Het is mooi om te zien hoe de roedel met Mac omgaat en écht meeleeft. 

Dit keer geen grappig verhaal omdat op dit op dit moment dit niet echt aan de orde is als ik over mijn honden moet schrijven. 

Dit is op het moment wat het is en we zijn dankbaar voor iedere dag dat ons kleine monstertje er nog is maar ook enorm trots op de rest van onze roedel. De volgende keer weer een avontuur van Siep. 

Onderstaand een foto van Mac drie jaar geleden en Mac nu.image1 3