nl en es
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Na de adoptie van Siep, u weet wel de Mastin Podenco Ibicenco, hadden we in totaal vier honden. Twee Jack Russels, Pip en Mac en dan de Podenco mixen Floss en Siep. Siep hadden we mede geadopteerd als “ren” maatje voor Floss maar allemachtig wat een vreselijke luie ik-zet-geen-stap teveel hond was onze Siep. Maar blaffen doet ze nog steeds al is het gelukkig wel minder en korter. Tegen de visite zeggen we altijd; “negeer haar maar dan is het met een uurtje wel over”. Beetje overdrijven maar dan kan het alleen maar meevallen nietwaar? Ze was verder een super makkelijke pup/puber die je niets meer hoefde te leren. Wist ze dan alles al hoor ik u denken? Welnee, een Mastin doet waar hij of zij zin in heeft. In ons geval is dat gelukkig niet zo heel veel. De eerste weken was manlief er heilig van overtuigd dat het toch een kalf was gezien de enorme hoeveelheden gras die zij weg graasde. Niet omdat ze moest spugen of buikpijn had maar waarschijnlijk deed ze in Spanje niet anders. Inmiddels is dit op jaarbasis wel met zo’n twee voetbalvelden geminderd. Maar anderzijds onderhoudt ze onze eigen tuin best aardig. Ze weet precies wanneer de frambozen rijp zijn, evenals de schaarse peren en de aardbeien krijgen wij niet eens te zien. Echt leuk die fruitboompjes in je tuin. Maar rennen gebeurt alleen achter een haas aan, die zich vervolgens een krul in zijn oor lacht om haar snelheid en nog net niet halverwege stopt om een middelvinger op te steken. We zijn ook niet bang om haar kwijt te raken want na een kilometer komt ze altijd zwaar teleurgesteld weer aansloffen met haar tong achter zich aanslepend. En en-passant gaat ze dan nog even in een gore moddersloot staan om af te koelen want zwemmen doet een Mastin niet. Maar ze heeft wel degelijk Podenco kwaliteiten en kenmerken. Zoals een uitstekend gehoor bijvoorbeeld  maar luisteren ho maar en ze vangt muizen. Waar Floss in een weiland alleen maar loopt te rennen en in sloten springt om even lekker te zwemmen staat Siep een heel weiland muizen weg te snacken. Ik vind dat verschrikkelijk maar ik ben altijd te laat om in te grijpen. Inmiddels negeer ik het en loop ik stug door. Ik heb mezelf wijs gemaakt dat de natuur en in het bijzonder Siep nu eenmaal heel wreed is. Het verbaast me wel steeds weer hoe snel en behendig ze dan is. Ze heeft ook die specifieke Podenco muizensprong. Ik heb zelfs nog even coverwogen om haar naam te veranderen in FEBO door dat gesnack uit de grond. En ze is dol op stokken. Niet die kleintjes nee, complete takken van soms wel drie meter lang. Ook geen succes als ze voor je uit bij de Reeuwijkse plassen tegenliggers gewoon omver maait of een stel mountainbikers laat vallen. Oké, ze mogen daar helemaal niet fietsen maar het was niet echt prettig voor deze heren op leeftijd. En voor mij ook niet. Probeer je lachen maar eens te houden als ze met een domino-effect omvallen.En zo rent Floss nog steeds alleen want de Jack Russels zijn inmiddels ook op leeftijd. 

Een half jaar na de adoptie van Siep moesten wij onze Pip op zestienjarige leeftijd laten gaan. Ze was op en had een mooi leven gehad maar met die dooddoener wordt verdriet echt niet minder of milder. Maar na een half jaar kwam Anke, de dame die Siep onder onze aandacht bracht met weer een foto van een een moederhond met pup in een perrera (dodencel) Het was een Bodeguero Whippet mix. Het was een aandoenlijke foto en we besloten om zowel de moeder als wel de pup vrij te kopen. Ik zou dan de pup adopteren en voor de moeder zouden we een andere adoptant zoeken. Een Bodeguero is soort hoogbenige Jack Russel en een Whippet is een kleine windhond. Een Bodeguero houdt de bodega’s (wijnkelders) vrij van ratten, muizen en ander ongedierte. En dat vrijkopen/adopteren is me toch een gebed zonder eind geweest en heeft voor veel drama, verdriet en bezorgdheid gezorgd. Uiteindelijk is de moederhond na maanden van zoek geraakt geweest te zijn in de perrera en na twee operaties in Spanje alsnog door ons geadopteerd. Dorothea (Dot) heet ze maar daarover alles in de volgende column. Ik ga nu Siep uit de vijgenboom halen want door het warme weer zijn de vijgen al rijp en ik zou er graag zelf ook nog een paar willen nuttigen. 

image2