nl en es
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

Verhaal van een vluchtbegeleider

Al enkele jaren ben ik vluchtbegeleider voor Podencoworld. In het voorjaar vlieg ik vanaf Malaga en in het najaar vanaf Tenerife. Het is een dankbare taak om naast mijn koffertje, twee gevulde benches mee terug te nemen naar Nederland.

Ik werd nieuwsgierig naar het reilen en zeilen in het asiel en heb vorig jaar november een dag geholpen bij Tierra Blanca op Tenerife. Wat een bijzondere “vakantiedag” was dat en zo fijn om de hele dag te wandelen met al die dankbare honden. Achteraf vernam ik dat deze honden in juni voor ’t laatst mee uitwandelen waren genomen. Schrijnend om te horen dat daar vijf maanden tussen zit, maar er zijn momenteel 600 hondjes die wachten op een uitje en maar weinig vrijwilligers om dit te realiseren.

Ook dit jaar heb ik mijn vakantie op Tenerife weer verrijkt met een dag de handen uit de mouwen steken in het asiel. Vrijdag 3 november werd het een dagje puppy’s knuffelen. Hoe leuk is dat! Het is belangrijk dat de hondjes socialiseren en het was heerlijk om daar een dagje bij te assisteren. De pups zitten in boxen in één van de twee barakken van dit asiel.

Een barak bestaat uit een lange gang met aan weerszijde boxen (zie filmpje).

Lopend langs de boxen, op zoek naar nog meer pups, werd ik aan de linkerkant steeds begroet met een oorverdovend, agressief geblaf van angstaanjagende grote honden.

Dit waren in beslag genomen vechthonden, opgevoed voor hondengevechten.

Na ongeveer twintig boxen zag ik opeens een prachtige podenco in zijn uppie in zo’n box en schrok daar erg van, want wat deed zo’n mooie lieve hond hier?

Deze prachtige hond, Sammy, schoot zijn pijlen recht in mijn hart. Wat een lieve, vrolijke knuffelkont. Samen met Sabine heb ik hem meegenomen naar de speelweide om even lekker te dollen. Daar vertelde Sabine mij dat Sammy helaas niet in de buitenren bij de andere podenco’s kan leven omdat hij last heeft van baknijd, vandaar deze eenzame opsluiting, omdat er in het asiel geen mogelijkheid is om dat te begeleiden. Zolang er geen voedsel in de buurt is kan Sammy het prima vinden met de andere honden en is er niets aan de hand.

sammy1.jpg

Vrolijke Sammy heeft zich genesteld in mijn hoofd en hart. Wat kan ik doen om zijn leefomstandigheden te verbeteren? Helaas is mijn thuissituatie niet geschikt om hem op te nemen.

Op dat moment komt er een wagen, met drie prachtige podenco’s in een kooi, het terrein op rijden. Zij zijn gevangen in de bergen. Het jachtseizoen loopt op zijn eind en dagelijks worden er honden gevonden en naar het asiel gebracht en er zitten er al zoveel.

Deze nieuwe angstige honden moeten een plekje krijgen in de roedels. Met bewondering zag ik hoe de asielmedewerkers de honden uit de kooi haalden en naar de podencoverblijven leidden. Daar werden ze na een hoop gesnuffel direct gedoogd door de roedel. Ik heb hier met verbazing naar staan kijken.

Met een heel vol hoofd, maar een voldaan gevoel, ben ik aan het eind van de dag naar mijn vakantieappartement gegaan.

sammy2.jpg

’s Nachts zijn alle boxen aan de linkerkant van de barak van buitenaf opengebroken om de vechthonden te bevrijden. Ook de box van Sammy zat daarbij. Enkele honden zijn dood, enkele zwaargewond en een aantal vechthonden zijn verdwenen. En Sammy???

Die had een engel op zijn schouder. Hij is gevlucht naar een nabijgelegen finca en de volgende dag teruggebracht. Ik weet nu zeker dat het nog niet zijn tijd was, want ergens wacht een zachte mand op hem.

Als u nieuwsgierig bent geworden naar Sammy kijk dan eens op de site van Podencoworld. Ik hoop dat ook hij binnenkort mee mag in een bench naar de luchthaven.

Deze keer vlogen “oma” Morgan en Tatina mee naar hun nieuwe baasjes in Nederland.

Sabine, Andrea en alle andere vrijwilligers dank voor jullie gastvrijheid en tot volgend jaar.

Mariët Vocking

sammy32.jpg