nlenes
LOGIN
Login of maak een account aan
Avatar
Nog geen account?

Maak een gratis account aan.

Wachtwoord vergeten? - Gebruikersnaam vergeten?

Herinner mij

logo-anbi.jpg

 

Pluto

Geboortejaar: april 2017
Geslacht: Mannelijk
Maat: 55 cm of groter
Hoogte: 66
Gewicht: 32
Gesteriliseerd/gecastreerd: Ja
Kan met katten: Onbekend
Verblijfplaats: Opvang
Land:
Spanje
Toegevoegd:
20-11-2021

Omschrijving

Opvang Greet:

Op 1 april 2021 kregen we het bericht dat er in een klein dorpje een hond al dagenlang op straat rondzwierf. Ondanks zijn gesloten karakter liet hij de bewoners toe hem te eten en iets te drinken te geven. Toen de vrijwilligers van het asiel hem gingen zoeken, waren ze verrast door het gemak waarmee hij zich liet vangen. Het was een hond waaraan je duidelijk kon zien dat hij in een huis had gewoond, hij had een mooie vacht en geen enkel teken dat hij lang op straat had geleefd. Pluto, zoals hij is genoemd, wil zichzelf graag voorstellen, dus bij deze.

Hallo lieve mensen, mijn naam is Pluto en ik ben 4 jaar oud. Ik kwam ongeveer een jaar geleden in het asiel aan en sindsdien heeft niemand (behalve de vrijwilligers natuurlijk) me opgemerkt. Andere collega-hondjes, die na mij aankwamen, zijn al weer vertrokken. Waren zij knapper of zo? De vrijwilligers die voor ons zorgen, vertellen me dat ik speciaal ben en dat iedereen die langskwam zonder mij op te merken, een geweldige kans heeft laten liggen. Maar misschien ben jij degene die mij die kans gaat geven?

Ik weet dat ik voor vrijwilligers heel bijzonder ben. Ze werken er ook hard aan om een ​​gezin voor me te vinden want ze willen niet dat ik een onzichtbare “oudere” hond zal worden. Daarom ga ik je vertellen hoe het met me gaat:

Mijn eerste dagen in het asiel waren moeilijk, ik schrok van het geblaf van de andere honden of als ik een hard geluid hoorde. Na twee dagen werd ik voorgesteld aan een groep hondenvriendjes en ik liet zien dat ik goed kan omgaan met zowel mannelijke vrienden (wel veel beter met rustige mannetjes) als met vrouwtjes, wat al snel leidde tot mijn rol als leider van de groep. Ik hoefde geen enkele vorm van agressiviteit te laten zien om dat te zijn, ik neem deze positie van nature in en mijn kennelmaatjes accepteren het.

Al heel snel bouwde ik ook een band op met de mensen die voor ons zorgen in het asiel want dat is waar ik echt het meest van hou. Ik vind het heerlijk om dicht bij mensen te zijn, hen dichtbij te voelen, geaaid te worden, wat van hun tijd en aandacht te hebben, kortom me geliefd te voelen zoals niemand dat ooit eerder met me deed. De mensen hier in het asiel weten niet echt waar ik vandaan kom of wat er in mijn verleden is gebeurd, maar wat ze wel in de gaten hebben is dat ik het vreselijk vindt als ik mijn verzorgers zie weggaan van de kant van het asiel waar ik zit. En ik vind het nog erger als de dag om is en ik terug moet naar een kennel, dan laat ik mijn verzorgers weten dat ik het erg gewend ben om contact te hebben met mensen en ik huil dan en laat kleine droevige blafjes horen.

Langzamerhand ben ik gaan begrijpen dat mijn verzorgers altijd de volgende dag terugkomen en dat het hek niet automatisch ook betekend dat ze me weer in de steek gaan laten.

Het is niet om op te scheppen, maar ik ben ook de hond geworden waar de vrijwilligers het liefst mee lopen. Ik vind het heerlijk om aan de riem met hen te wandelen. Lichamelijke activiteit vind ik sowieso erg leuk omdat ik van alles hou wat met wandelen en mensen te maken heeft, ik ben een hond die gemiddeld tot laag actief is, wandelingen zijn dan ook erg goed voor mij om daarna rustig te kunnen ontspannen. Een goede balans tussen wandelingen, die fysieke activiteit geven, en tijd om te ontspannen is noodzakelijk voor mij.

Ik ben een hond met vaste routines. Nadat ik in mijn kennel heb gegeten, weet ik heel goed waar ik naartoe kan om mijn behoeftes te doen. Ik houd mijn kennel altijd schoon, dus ze denken dat ik in een huis zeker zindelijk zal zijn. Ook doe ik graag lange dutjes in de schaduw, maar als er een auto langs komt, sla ik wel snel alarm.

Toen we een keer naar de dierenarts waren, werd opgemerkt dat ik een litteken heb op één van de middenvoetsbeentjes van mijn linkervoet. Dit komt door een trauma uit het verleden. Het veroorzaakt geen enkele vorm van kreupelheid, maar het heeft wel gemaakt dat ik het niet leuk vind dat die plaats, en dat geldt in eigenlijk in het algemeen voor al mijn poten, aangeraakt wordt. Het doet geen pijn, maar ik heb een soort van psychologisch trauma en ik hou er gewoon niet van om op daar geaaid te worden. Maar geen zorgen, ik heb nog genoeg plekjes op mijn prachtige lichaam over die ik graag laat strelen.

De vrijwilligers die op mij passen zeggen ook over mij dat ze, na al deze maanden in mijn gezelschap te zijn geweest, kunnen verzekeren dat ik een goed voorbeeld ben van een hond die zich goed kan aanpassen, nog meer kan verbeteren en dat ik erg intelligent ben. Ze zijn er zeker van dat ik alles wat ik nu al aan hen laat zien, kan verdubbelen als ik in een huis met een familie kan zijn!

Mijn mooiste cadeau zou een eigen familie zijn ... en misschien kan dit verhaal deze wens in vervulling laten gaan. Dus….. alsjeblieft, wil jij mij adopteren?

(Input 20 november 2021)

Video